Teño problemas para lembrar cantos días ten cada mes pero sempre lembro que xuño ten trinta polo vicio dos xornalistas en teimar na frase “acaba contrato o 30 de xuño”. E na véspera as fichaxes deste ano comezan a marear:
Marcha da nosa liga o deportista que máis emocionou aos dous autores deste blog que tedes diante. Desexaríamos nunca ter que dar esta noticia pero Giovanni Van Bronckhorst, o eterno 12 do Barça, deixa ao campionato orfo dun xigante humano e deportivo para volver á súa Rotterdam natal. Resultaría imposible delimitar ata que punto o crack marcou as nosas vidas e constitúe un punto de referencia humano.
Ao igual que os xaponeses, os padioleiros mecánicos somos máis de xogadores que de equipos e no caso de Gio falamos dunha identificación no nivel do ADN co carismático lateral esquerdo. Grazas a el o Barcelona levantou unha das súas peores crises deportivas da súa historia. Cabe salientar que foi o único xogador que disputou toda a pasada Champions na que non se perdeu ningún partido. É máis cando coincidían o superdotado e os seus mariachis REM(Ronaldinho,Etoo, Messi).
Pero estes son argumentos racionais e a Gio desfrútase co corazón, pola súa entrega, cabellorisade, bo corazón, alegre xogo ofensivo e garra. Todo o que pode un ser humano pode aspirar a ser. As bágoas impídenme seguir. Só nos resta a lenda do Camp Nou e que no estadio De Kuip un grupo de privilexiados siga desfrutando da súa maxia. Ata sempre Gio.
Hai só seis anos o Sevilla FC estaba en segunda división, afundido social, deportiva e economicamente. Era a época do mandato de Roberto Alés (agora inxustamente denostado e olvidado), que se viu obrigado a impoñer unha economía de guerra -seica un día o propio Alés tivo que pagar do seu peto a compra de balóns para que os xogadores poideran entrenar- destiñada a afrontar os 30 millóns de euros de débeda acumulados en gran parte trala fichaxe de Maradona e Simeone no ano 1992.
Moito mudaron as cousas. Nos últimos 13 meses o Sevilla gañou 4 títulos (2 Copas da Uefa, unha Supercopa de Europa e unha Copa do Rei), e foi nomeado mellor equipo do mundo no ano 2006 pola IFFHS. Comeza a ser un leit-motiv, un deja vu, ver a Javi Navarro (un día lle faremos un perfil, ben o merece) levantar un trofeo. O segredo do éxito? A harmonía perfecta entre un equipo voraz e incansable, que non perdoa; unha dirección técnica -encabezada por Monchi e Pablo Blanco- hiperprofesionalizada; e unha afición extraordinaria (difícil non emocionarse escoitando o pasado sábado a 45.000 gorxas cantar a todo pulmón o himno do centenario nervionense).
Sempre foi o Sevilla un equipo de arte e filigrana -así o di o himno clásico do clube-, pero estamos ante o mellor conxunto da súa centenaria historia. Un equipo quizais de menor calidade técnica que o lendario dos anos 40, da inmediata posguerra, capaz de gañarlle ao Barcelona 11-1, ao Valencia 10-3 e ao Hércules 8-3, e perder a liga na última xornada da tempada 1939-40. Esta dianteira asombrosa foi coñecida como “os Stukas”, en referencia aos devastadores bombardeiros alemáns. Pero nada que ver a inxenuidade dos “Stukas” co ardor guerreiro de Poulsen, Alves, Kanouté, Javi Navarro, Palop e compañía. O Sevilla actual é unha máquina de matar, un espléndido adalide do fútbol moderno: rigor táctico, fortaleza física e xogo por banda. É un equipo que nunca se rende, capaz de rematar os partidos presionando en área rival, e que xamais lle perde a cara aos partidos. En definitiva, a expresión perfecta do fútbol moderno. Moitos deberían aprender deles, non si?
O director deportivo, polo de agora, e heroe da Sétima, na súa peor temporada se non contamos aquela do Levante, do Madrid traballa para o Barcelona. É un infiltrado de Laporta na Casa Branca ou se non non se explica a súa lista “A” de fichaxes:
-Saviola (xa cazado): O gafe culpable da derrota do Barça na liga. Sempre pensei que o gafe era Gabri (e ségueo a ser, perderon a liga no último partido por un gol de diferenza co PSV) pero foi o retorno do pibito o que diferenciou as temporadas dos títulos desta.
-Makelele: Foise de malas maneiras do Madrid e agora no seu declive físico, algo impensable a priori, terá que vir a competir co posto con Diarra. Ten moito máis fútbol que todos os outros mediocentros sen embargos.
-Heinze: Defensa de carreira curiosa, debutou en Europa co Valladolid, non creo que sexa mellor lateral que Miguel Torres e seguro que é mellor central que Cannavaro pero.. quen quita de aí ao décimo xogador mellor pagado da liga?
-Dudek: Un dos grandes responsables de que o Liverpool non gañara máis cousas nestes anos. Un porteiro que tería difícil a titularidade nos quince primeiros equipos de España. Non sería mellor ter a alguén do filial?
Os madridistas non se deberían preocupar porque, non sei se Calderón ou Florentino, introduciu a un poderoso virus no Barça de nariz aguileña e reducida estatura. Cada decisión de Txiki Beguiristain en materia de fichaxes é un canto de amor merengue senón admiren a lista do que fichou desde que botaron a Rosell (volve Sandro): Ezquerro, Van Bommel, Gudjohnsen (querían a Forlán), Thuram, Zambrotta… E na primeira temporada fixo unha aposta por Mario central que, agora si, triunfa no Recre. Non contento con iso ten unha obsesión por largar aos brasileños, non só aos malos.
Por certo, quen fichou a Henry?
Entre outras cousas porque xa o dixen neste mesmo blog: a victoria do Madrid demostra que os equipos bos non estiveron á altura. “Na mediocridade sempre gaña Capello”, Arrigo Sachhi. O que non estou de acordo en que o Manchester, con momentos moi brillantes de fútbol, sexa tan superior a equipos da entidade do Chelsea (ao igual que o Barça castigado polas lesións) ou que o Inter, os eternos perdedores sexan un equipo mellor que os seus veciños berlusconianos (aquí vénseche as cores).
Txiki, gran responsable do fracaso deportivo do Barcelona, di que: “Vivían do teletexto“. Seguramente tamén do ximnasio e das glorias pasadas. Toda a temporada falando sobre que hai que botar, dependendo da semana, a Ronaldinho, Eto’o e Rikjaard e xusto cando confirman o seu fracaso colectivo é cando se nos asegura que se quedarán pase o que pase.
Raúl García aspira a cousas no Atlético que no Osasuna non podía nin soñar. Estas son algunhas delas: quedarse a un paso da UEFA na última xornada, ver como compañeiros que destacaban noutros equipos arruinan a súa carreira, ser goleados polo Barça, responder na cuarta xornada sobre o posible cambio de entrenador, ser preguntado na sexta polas posibilidades de gañar a liga e na novena se a temporada foi un fracaso.
Raúl, poderás ver como un dianteiro que ten un pormedio de goles minutos peor que o de Webó (non falemos de ocasións erradas) é considerado un dos mellores atacantes do seu mundo e se teme a súa marcha. Soprenderaste cando caiades co colista no Calderón e gañedes con facilidade no Camp Nou así como co mal que poden xogar un conxunto de xogadores e un entrenador de prestixo. Si home si, vaste sorprender.
Cando Savio chorou na súa despedida da Real gustaríame ter compartido as penas con el. Alén da noite branca a maior desgraza do pasado domingo foi o descenso dun histórico que hai non moito loitaba polo campionato. Doíalle moito despedirse dunha afección tan marabillosa tanto que as bágoas non deixaban de descender das súas bágoas.
A miña simpatía sempre estivo con el, polo seu xogo, elegancia, por ser mártir de defensores (lembremos que aos dous segundos de debutar fixéronlle unha falta escalofriante) ou polo seu pasmoso e incrible parecido con Edmilson. Nin sequera o seu pasado madridista minguou o meu cariño xa que alí, seguramente polo seu bo carácter, foi cruelmente discriminado.
Despois da súa marcha do Zaragoza, por motivos familiares dixo, case salva el só á Real Sociedad. A cruel liga 2006-2007 non tivo piedade e como foi habitual nela amosou o seu lado máis tráxico con aquel penalti fallado contra o Racing de Santander. Ninguén tivo o valor de botarllo en cara.
Pois tanta bágoa, emoción e cara de bo rapaz… E ficha polo Levante (tampouco se esquecen del no Zaragoza). Non sei que xen promiscuo hai no futbolista brasileño que o leva a ser incapaz de ter un único amor futbolístico. Mauro (Silva), aínda que ti tamén fixeras a espantada de irte ao teu país es e sempre foches o mellor ata niso.
A lóxica do absurdo levou a que o Real Madrid gañara a liga tal como cabía pensar dada a cantidade de circunstancias sen sentido que apuntaban a iso. Á enésima remontada foi a vencida, nin sequera a lesión de Van Nistelroy e Beckham os fixo baixar os brazos. Pode ser esta a única lección que o Madrid ensinou ao Barça e foi suficiente.
Ante esta etapa escura no deporte mundial, en baloncesto gañou San Antonio a NBA e o Real tamén se adiantou ao rival eterno, só cabe regocixarse coas pataletas de Alonso ou moita filosofía. “Non te enganes home. Aos deportistas ti non lles importas nada. Métense nos seus deportivos coas súas putas de luxo e olvídanse enseguida do partido.” Esta acertada sentencia colisiona con outro gran dito de Bill Shanky, o entrenador do Liverpool: “O fútbol non é cuestión de vida ou morte. É algo moito máis importante ca iso.”
O fútbol e o deporte en xeral son emocións en estado puro. Sería como explicarlle a alguén que nunca estivo namorado que é o amor. Afortunadamente xa queda menos para a próxima temporada.
A anteriormente coñecida polos medios deportivos madrileños coma a peor liga dos últimos 20 anos é agora a máis emocionante. Gustaríame ser Leonard Cohen para cantarvos “Everybody knows that Real Madrid is going to win this league”. Se non é así deberían canonizar a Frank Rikjaard. Capello, hai que admitilo, xa amosou que é o entrenador italiano con máis sorte, o que constitúe unha frase con demasiados superlativos. Só así me explico o pesadelo que vou vivir.
Tamén estou bastante convencido do descenso do Celta. Creo que é un equipo tradicionalmente orientado a decepcionar aos seus afeccionados e, ademais, depende do resultado negativo de dous equipos con non menos entidade ca os vigueses. Unha pequena parte do meu ser, a que cre nos miragres e nos políticos, pensa que Lotina ten opcións reais de superarse a si mesmo. De non ser así seguramente acabará sendo entrenador dos coruñeses. Unha pequena, penso, alegría para os coruñeses entre tando disgusto.
De aquí ás once da noite só me quedan unhas 7 horas autoenganándome ata que Van Nistelroy ou Ramos meta o primeiro gol. Será difícil evitar os informativos e os xornais deportivos. Resultará misión imposible non indignarme coas declaracións do senvergonza presidente do Real Madriz. En fin, menos mal que veñen as fichaxes e a Copa América…
Cría que só había unha cousa máis salientable en Fernando Alonso que a súa habilidade ao fronte dun volante: a súa arrogancia. Sen embargo creo que as súas últimas declaracións denunciando o apartheid que o suxuga en MacLaren sacan á luz unha faceta paranoia digna de Philip K. Dick.
Alonso nunca se sentiu cómodo polo equipo polo que asinou un ano antes e que significou a traición ao seu padriño na Fórmula 1. Por que cambiou logo? Tivo un ano para cambiar de idea mentres vía como Kimi rompía o motor e Montoya saía da pista. Ron Dennis favorece de xeito claro a un piloto descoñecido antes ca el que é unha fichaxe multimillonaria e o actual campión do mundo. Parece dubidoso.
Pero o peor de todo É QUE NON SE QUEIXA!!!! Neste punto só se merece os tabloides inglesas e os seus sabios titulares (agora di que a prensa española ten máis respecto, antes dicía que ninguén-salvo el-sabía de Fórmula 1 en España): Big Baby Alonso
O obxectivo vital deste blog é ofrecerche unha visión 'diferente' do deporte, para o que non escatimaremos en mostrarche os aspectos máis tolos e surrealistas que o rodean.
