Xun
11
O sábado pasado a Liga plaxiou unha película dos irmáns Coen: Crueldade Intolerable. Ese minuto fatídico pasará á historia do fútbol español a menos que Goyo Manzano se confirme como anticristo blanco (lémbrese o 1-5 de aquela tarde gloriosa de Eto´o no Bernabeu). Sen embargo a xornada 37 foi unha síntese desta competición: o Madrid xogou fatal, veuse superado en xogo polo rival e por costume e inercia acabou gañando no segundo tempo cando Capello decidiu poñer a Guti. O Barcelona sería campeón virtual a estas alturas se resultase contundente e ofrecera algo máis ca súa santísima trinidade de xenios que nesta temporada se resume en só un. E o Sevilla, tan brillante na copa da UEFA e na do rei volveu fallar cando se podía facer capitán xeral. Visto así todos teñen o que se merecen.
O Celta na miña opinión non merece estar en primeira división. Si por plantilla pero o seu xogo resultou tremendamente lamentable a súa irresponsabilidade fóra de toda dúbida. Stoichkov non achegou nada e incluso empeorou o que ía ben como por exemplo quitar momentáneamente a Pinto da portería ou poñer a Núñez de titular. O Dépor, pola súa banda, que se contente con que en vez de saltarlle un nudista espontáneo no campo non irrumpa un Cobrador do Frac.
Ziganda é o gran triunfador da xornada. Despois de que Albelda insinuase favores entre os veciños de Euskal Herria os do Reino de Navarra gañaron a pesar dos asubíos do seu propio público. Agora veñen de golear ao Betis que esta aí, como ben se puido ver polos árbitros, e o Valencia do violento mediocentro internacional español caeu tamén estrepitosamente ante os seus veciños. Curioso non?
Será capaz de amosar que despois de Zapatero é o home máis afortunado de España? Conseguirá salvar á Real? Esas bágoas de Savio non poden ser en van…
Xun
9
Rafa Nadal é un deportista excepcional. Aos seus 21 anos recén cumpridos é o mellor tenista da historia con dous grand slams e unha Copa Davids ademais dun récord de vitorias en terra batida difícil de superar. En pouco tempo pode ser o mellor deportista español da historia superando a mitos como Indurain, estrelas actuais como Pau Gasol ou a necios da envergadura do máis famoso chófer asturiano.
Ademais sempre amosou ser un tipo ben sensato. Raúl, a superestrela do Real Madrid, cun par de temporadas goleadoras creuse tan intocable coma o seu mentor Fernando Hierro. Que dicir do anteriormente citado Alonso… Sen embargo segue a dar esa imaxe de tipo normal, incluso simpático, como amosou nun anuncio publicitario con Pau Gasol. Todas esas promocións ao redor da súa imaxe non lle fixeron perder a cabeza.
E no estrictamente deportivo é un exemplo de coraxe, entrega, concentración e sacrificio. Só hai dúas cousas que non me agradan del: o seu madridismo e a cohorte de admiradores que ten na prensa madrileña que levan o seu peloteo máis aló das pistas. Non descartaría que algún estivese namorado del.
Teño uns anos e xa me habituei á inexistente honestidade ou mesura da prensa deportiva da capital. O que me sigue facendo remexer as tripas son as descalificacións cara o que é seguramente xa o mellor tenista da historia. Roger Federer posúe as cualidades de Nadal no tocante a ser unha persoa educada, humilde, forte mentalmente e concentrada. Sen embargo o abismo tenístico que os separa é tan grande como a amizade que os une. Por iso creo que Roger, o home dos récords merece gañar os 4 últimos grand slam, algo que o manacorí evitou nos dous últimos anos, para afianzar a súa lenda. Nadal terá tempo para facernos de desfrutar… a pesar do Marca, do As e de Antena 3.
Xun
9
Escribo estas liñas a poucos minutos de que os meus negros presaxios se podan facer realidade. Un dos equipos que peor fútbol practica pode gañarlle a liga ao mellor once titular de Europa e á mellor plantilla da liga nesta xornada. Dúas estrelas, Casillas e Van Nistelroy, un par de promesas do fútbol mundial, Robinho e Ramos, supostos cracks postos en evidencia (Raúl, Emerson, Roberto Carlos, Cannavaro…) liderados por dous xogadores que non serían titulares nos seus rivais, Beckham e Guti.
Aquela semana na que Frank Rikjaard se suicidou coa peor liña defensiva posible en Anfield e no derby marcou o comezo dunha remontada que pode durar ata a última xornada. O Zaragoza de Víctor Fernández é un equipo capaz de facer o mellor fútbol da competición… e de decepcionar rotundamente cando se espera algo deles. E a pesar do excelente fútbol do Espanyol de Valverde, con Juande Ramos o mellor entrenador español da temporada, o Camp Nou seguramente será argumento suficiente para que algún dos cracks blaugrana marque a diferencia. Por último o Sevilla pasarao mal ante un dos equipos máis fortes defensivamente do campionato. Sen embargo a casta dos andaluces é o seu mellor aval neste tipo de situacións.
Así e todo seguramente esta xornada só sirva para forzar a prórroga dos nervios e a emoción. Algo bo para o fútbol pero malo para a miña saúde.
Xun
9
Aos que coñezan a mente retorcida de Ángel María Villar non lles debeu estrañar que uns compatriotas fosen detidos por ultraxe á bandeira letona poucos días antes do partido da Roja contra os de Maris Verpakovskis. Os rapaces andaban a tomar unhas compas e como recordo quixeron quedar cunha bandeiriñas (moi similar á española por certo) como recordo da súa estancia. Antena 3, nunca falla nestas citas, entrevistou a dous portugueses tamén retidos pero liberados antes que declararon que, quitándolle po ao manual soviético de tratamento de detidos, tivéronos incomunicados, sen comer e apuntáronos cunha pistola na cabeza.
O maltrato dado polos bálticos foi seguramente un ardid do mago do marketing e presidente da Federación Española. Como se non apelando ao corazón e á raiba de dous compatriotas maltratados nun país estranxeiro o partido do sábado podía ter interese para ninguén? A Liga Española é a única das grandes que se sigue a xogar arestora.
En Francia, Inglaterra ou Alemaña estes choques internacionais serven para alongar os últimos estertores da tempada futbolística pero en España só serven para amolar aos afeccionados cunha semana de adiamento sobre o final de liga máis emocionante dos últimos anos.
Agora vemos que Albelda racha coa emoción por volver a xogar en Vaduz, lugar onde debutou coa elástica dos elixidos do imperio, no estadio Rheinpark (tamén coñecido coma o Maracaná Centroeuropeo). Se esta chamada ás bágoas por un internacional español non conmoven á torcida non sería de estrañar que Matías Prats nos falase o mesmo día do partido do rapto dun neno español para que un matrimonio de Liechestein o poda comer á grella. Ao tempo.
