Arquivo de Xull, 2007.
Xull
30
Alberto Contador, madrileño de 24 anos, natural de Pinto, recórdame ao Dustin Hoffman de Héroe por accidente. Non ten aspecto o bravo ciclista do equipo Discovery Channel de ídolo de masas ou de figura mediática. O seu é un reinado estrano, alleo, ensombrecido polo usurpador Rasmussen e polo tramposo Vinokourov. E, coma todos os grandes héroes por accidente, ten unha conmovedora historia persoal detrás.
O 12 de maio de 2004, Alberto sufriu unha violentísima caída durante a disputa da primeira etapa da Vuelta a Asturias e comezou a convulsionar. Na caída fracturouse o oso malar, pero o máis preocupante era un coágulo que lle detectaron na cabeza. Os médicos do Hospital de Asturias pensaron que a súa causa máis probable era o propio golpe sufrido por Contador e aos dez días recibiu a alta médica. Aos cinco días de estar na casa as convulsións regresaron. Finalmente, os expertos do Hospital Ramón y Cajal descubriron a causa da súa dolencia: un cavernoma nunha arteria cerebral.Tras unha operación que durou cinco horas, e na que lle abriron o cráneo en dous e lle puxeron 70 grapas de orella a orella e dúas placas de titanio, Alberto xa estaba preparado para cumplir co seu destino.
Non sería ésa a única pedra no camiño deste amante das aves (é criador de canarios e de xílgaros). O ano pasado o equipo Liberty ao completo (con Vinokourov á cabeza) foi excluído do Tour de Francia pola súa implicación na Operación Puerto. O propio Alberto Contador chegou a escribir unha carta aberta aos aficionados na que lles pedía o seu apoio e declaraba a súa compromiso incondicional a un ciclismo limpo e sen dopaxe. Os medios franceses apoiaban e desexaban a victoria de Contador antes de que saíse victorioso o antipático Rasmussen. Agora que o novo Indurain se proclamou gañador da carreira xa resoan os ecos dunha nova campaña orquestada polos medios galos na súa contra. Resulta moi fácil dar pábulo a rumores, fomentar dúbidas, abrir interrogantes… Por accidente ou non, temos un novo heroe. Por favor, Alberto, non nos falles
Xull
29
En Padiola temos por obxectivo, coma os equipos grandes, non fixarnos no que fai o noso rival e desenvolver o noso xogo. Sen embargo non podemos deixar fuxir a ocasión de comentar un artigo do así autodefinido Talibán Branco Tomás Roncero. Esta peza, que desde agora propoñemos como candidata ao Premio Pullitzer á Mellor Peza de Ficción Literaria en Prensa, ten por título El Elenco más completo y equilibrado. O que está en cursiva está recollido nun diario de tirada estatal e no magnífico blogue La Libreta de Van Gaal :
Desconozco a qué viene tanta duda sobre la idoneidad de la plantilla con la que ayer arrancó Schuster en Valdebebas.
Hai que ser retorcido… A fichaxe do dianteiro descartado do Barcelona (por detrás de Gudjohnsen) e dun defensa de trinta millón de euros que non é internacional co seu pais non son motivos suficientes para a sospeita.
Si el plan se completa con el tridente que falta (Robben, Drenthe y Reyes)
Reyes xa comprometeu o seu máis ca probable fracaso co Atlético de Madrid. O sucesor de Roberto Carlos ,Drenthe, que xa dixo que non xogará de lateral esquerdo, e Robben, que nestes meses compartiu máis tempo con medicos ca con futbolistas, poderían ser presentados o mércores, cun ano de retraso no caso do excelente extremo holandés (loiro) e por unha millonada en ambos casos.
E agora ven a parte que convirte a este artigo nun clásico estudiable nas escolas de xornalismo:
afirmo con absoluta objetividad que el Madrid contará con el elenco más completo y equilibrado de todo el fútbol español.
Difícil de argumentar… Aí vamos.
Miro a la portería y veo tres Copas de Europa (dos de Casillas y una de Dudek).
Nada que dicir das de Casillas. Que tería gañado Polonia ou o Liverpool se non tivese que sufrir a irregularidade do bo de Dudek.
Miro a la banda derecha y veo a la joya de la corona (Ramos) y al mejor dos brasileño desde Cafú (Cicinho).
Salientar o rasgo de clase de Roncero poñendo unha frase case ben en portugués dos brasileño. Volvemos a estar moderadamente de acordo, Sergio Ramos é o xogador de máis futuro da Casa Branca e Cicinho é moi bo aínda que non fose á Copa América porque hai un tal Maicon que vén de arrasar co Inter e o seu suplente, un descoñecido do Sevilla, que seguramente van convocados por enchufe. Entramos agora na parte máis hilarante.
En el muro un gigante alemán que ha sido subcampeón del mundo (Metzelder), un Balón de Oro y FIFA World Player (Cannavaro) y un brasileño avalado por Víctor Fernández (Pepe).
No fútbol existen tradicións de fichaxes. Por exemplo que o Vilarreal fiche a un dianteiro no mercado de inverno ou o Atlético un mediapunta que fracasa a pesar dos pesares. O Real, equipo tradicionalista onde os haxa, é fiel a si mesmo fichando ao típico central de prestixio que caerá en desgracia por ser demasiado lento e vir dun equipo que defende de xeito equilibrado. Ao mellor Ramos (ou Puyol por poñer por caso), non o farían mellor que Metzelder nun equipo que defendese atrás e sen alegrías pero non está no equipo axeitado. Un bo exemplo é Cannavaro (que ademais ten o handicap de ter moi poucas luces).
Sobre o respaldo de Víctor Fernández a Pepe… Se iso foi o mellor que se lle puido ocorrer e que tampouco é demasiada garantía, non?
A la izquierda, el dúo más prometedor del continente (Torres y Marcelo).
Xa dixemos aquí que Torres é un xogador infravalorado polo madridismo. A súa entrada evitaba a participación de Míchel Salgado ou Roberto Carlos o que garantía que o equipo xogara con, cando menos tres defensas, se a isto lle sumamos que tamén podía subir a banda (e baixala…). Marcelo é internacional absoluto con Brasil aos seus 18 anos. Algo terá que ter. Polo de agora entre eses dous quédome con Antonio Puerta do Sevilla.
En la línea de creación un cuarteto de lujo (Guti, Gago, De la Red y Granero); un destructor number one (Diarra) y el resucitado Emerson por si surgiera la necesidad.
O cuarteto de luxo, se ABBA nos lese!, está formado por: un proxecto de crack que non fraguou aos seus 31 anos como dixo no seu día o señor Calderón e que sempre que parte de indiscutible a fastidia, outro que o único que ten de novo redondo é o peiteado, un rapaz moi bo ao que tomaron o pelo toda a temporada e que quere marchar a outro equipo.
Sobre o black power madrileño, para min unha das claves da consecución da liga, de acordo co que di sobre Mahmadou e sobre o Puma non sei cando tivo lugar a súa resurrección. Quizais nas sagradas escrituras.
A la derecha un carrilero nato como el joven Balboa
Eu pensaba que era centrocampista
y tres reconvertidos de cine (Robinho, Higuaín y Reyes).
Renconvertidos a que? Ao xogo italianizante. Reyes xa foi comentado.
Y a la izquierda, esa dupla holandesa por la que Calderón y Mijatovic echarán el resto con absoluta seguridad (Robben y Drenthe).
Volvemos ao termo absoluto. Un pouco Luis XIV e un pouco Kant este señor Roncero…
Con todo eso, fíjense en el arsenal de ataque.
Expectación.
El año pasado había pánico si Van Nistelrooy sufría un resfriado. Pues ahora, el casi Bota de Oro se verá respaldado por la indiscutible capacidad goleadora de Raúl, Soldado y Saviola.
Novamente estamos de acordo con el. Se Van Nistelrooy se resfriase ou se perdese algún partido máis o Madrid estaría onde debería, na Intertoto. O dianteiro tulipán, un xogador acabado como ben nos lembrou Roberto Gómez, foi o verdadeiro valor diferencial respecto ás outras temporadas onde o gol era responsabilidade do exfutbolista Ronaldo e o exgoleador Raúl. Cunha versión mellorada de Raúl, Saviola, e co dianteiro centro do Osasuna sen dúbida haberá máis competitividade. E se algún se queixa de ser suplente que lles recorden que no Barcelona posiblemente Henry ou Eto’o serán suplentes habituais.
¿Qué quieren que les diga?
Que te retiras.
A mí me parece una plantilla para presumir por la pasarela Cibeles
Sobre todo Emerson…
que a buen seguro visitará el Real Madrid dos o tres veces durante la próxima temporada…
Non entendo esta última parte. Certo é que tampouco entendo o resto.
Xull
23
Non hai nada como uns bos ídolos hispánicos para humedecer con sangue as plumas dos xornalistas madrileños. Onte tiveron unha de cal co cabaleiro da pista Alonso e a eterna promesa que non vale nada Sergio García.
Se un conductor co que acabásemos de ter un altercado ao tentar adiantarnos a gran velocidade na estrada mollada saíse do coche e comezase a facer xestos sinalando a rozadura que se fixo co noso coche e sinalando para a rozadura cando estivo a punto de matarnos coa súa temeridade pensaríamos que o tipo é un pailán. Cando se trata de Alonso todo se deforma de xeito grotesco. Agora resulta que Massa non sabe perder. Que terá ver o, lexítimo, apoio a un corredor de país con recoñecer que o seu comportamento foi o dun delincuente xuvenil?
Por outra banda o gran rival de Tiger Woods (na brisca) foi criticado por vestir coas cores do imperio. Volvamos xogar ao rol. Un xogador de golf- poñamos de Xamaica coa que simpatizamos pola súa política exportadora- que fose ao campo con máis tradición do nobre e aristocrático campo vestido coas cores da súa bandeira nacional. Como mínimo calificaríamolo de hortera. Pois non debemos deixar de facer o mesmo con Sergio García. Ademais este tipo só sae do seu letargo para perder algún torneo no último momento.
O periodismo deportivo debería buscar ensalzar aos bos deportistas e non unha carreira de avenedizos. Dígoo como afeccionado, que non disfruto nin me informo coa política informativa forofa dos periódicos madrileños e cataláns.
Xull
18
Agora que o mundial sub 20 vén de finalizar do xeito máis tradicional posible, eliminación da Roja en cuartos, o Valencia vén de presentar a dous dos seus integrantes coma flamantes novas fichaxes. Trátase do canteirán do Madrid Mata que, facendo honra ao seu nome é atacante, e o home que veu da pateira: Sunny.
Na temporada pasada os dous grandes viviron momentos de vergoña por mor das súas canteiras. O Barcelona viviu un pesadelo co seu descenso a terceira división. Iso a pesar de que moitos equipos da súa división estou seguro que conseguirían ascender a Segunda División A con dous proxectos de cracks como Gio Dos Santos e Bojan. Un fracaso sen paliativos que amosa moitos dos males do Laportismo.
O Castilla, cunha das mellores plantillas da súa historia, fracasou estrepitosamente baixo a batuta dun entrenador de probada ineptitude (se non que lle pregunten ao Rayo Vallecano). Míchel levou ao naufraxio a un grupo de xogadores que se van distribuíndo entre a Primeira División.
A mala xestión dos grandes das súas plantillas leva a que sexa a casualidade quen conduza aos canteiráns ao primeiro equipo. Así foi o caso de Miguel Torres, un excelente xogador pouco valorado polos madridistas, ou, no seu día, de xente como Oleguer ou Motta. Parece sangrante no caso Culé que só os talentos luminosos de Messi ou Iniesta permitiron que Frank Rikjaard abrise as portas do Camp Nou. Xente como Gio dos Santos ou Bojan van ter que poder demostrar a súa capacidade para camiñar sobre as augas e de multiplicar os pans e o viño para poder compartir vestiario con Henry.
En política de canteira o Sevilla volve ser excelente. Non só ten o único filial en segundo (perdimos a ocasión de ver un morboso derby Betis-Sevilla B), senón que iniviste no mercado internacional para buscar as mellores promesas alén dos mares. Vendo ao seu peculiar president, o clube hispalense recórdame a eses pais feos, ananos e rechonchos que teñen fillas destinadas a raíñas da beleza. A saber como fan.
Xull
16
Seguramente a victoria foi o peor que lle puido acontecer ao fútbol brasileiro na última Copa de América. Tanto que o mellor para todos, salvo para el seguramente, é que Carlos Caetano Bledorn Verri “Dunga” demitise e deixase o seu posto a un entrenador que non convertise a Brasil nun pesadelo saído da segunda italiana.
Se repasamos o torneo o único partido no que gañou con autoridade e despregando un relativo bo fútbol foi a final ante unha Arxentina que se colapsou tentando avanzar polo medio, non tiña ningún interior ou extremo puro, ante unha selección chea de clónicos do seu seleccionador tipo Gilberto, Mineiro, Josué… Realmente Dunga foi símbolo dun relevo xeracional ao trocar o concepto clásico de centrocampista brasileño. Agora non o asociamos a xente como Diego ou Anderson senón máis ben a pulmóns como César Sampaio, Kléberson, Emerson ou similares. A mistificación de Dunga resúltame especialmente molesta cando ao seu carón si tiña a un fenómeno do fútbol. Un xogador de corte exclusivamente defensivo pero perfecto: Mauro Silva. Quizais o estilo fuerrilleiro de Dunga prendeu máis nos brasileños que nunca amaron ao 6 do dépor, elegante ata o final, tanto como deberan. De todos os xeitos aquí van algunhas razóns polas que Dunga debería marchar para a casa:
*Promove unha tendencia xa sinalada no fútbol brasileño na que se aposta por un equipo moi físico que viva da individualidades de tres xenios arribas como a peor Juventus. Ao seu carón Scolari parece Cruyff.
*A pesar de que non foron por propia vontade, algo que como xa sinalei desacredita á Copa América, Kaká e Ronaldinho parecen ser imprescindibles en calquera equipo menos neste. Aquí Mineiro é o importante.
*Tamén é o único preparador do universo que non pon a Alves de titular. Tivo a sorte da lesión dun compañeiro igual que ante Chile polo que el so solucionou o partido. Se non fose pola fortuna de aquel gol tempraneiro de Baptista e a entrada do bravo lateral hispalense de que estaríamos falando agora?
Se Parreira perdeu por meter os mellores na súa peor forma Brasil perderá a outra xeración dun brillo infinito porque Dunga prefire poñer aos peores na súa mellor forma. Benítez fai o mesmo e gaña títulos pero Brasil é un patrimonio dos que nos gusta o fútbol. O peor que lle podía pasar á Canarinha é que dun xeito tan engañoso e triste conseguir unha victoria que hipoteca o seu futuro nas mans dun entrenador que semella odiar o seu propio deporte.
PD: Se Arxentina perde contra uns brasileiros tan malos onde andará a súa autoestima.
Xull
16
Coma o primeiro tango entonado por Carlos Gardel, onte foi unha noite amarga para millóns de arxentinos. Brasil “B” pasaba como unha apisonadora por encima dos grandes favoritos para facerse co triunfo nesta Copa América. Non sei que pensar de Arxentina, nos últimos 20 anos -despois do Mundial de México- son un equipo neurasténico, ciclotímico e falto de identidade. Onte, eran os barsileños os que perdían tempo, cosían a patadas aos contrarios e dominaban e practicaban un xogo suxo máis propio do equipo austral.
Acostumada a concebir grandes esperanzas e a presentarse a todas as grandes citas futbolísticas coma unha das seleccións favoritas, os arxentinos estanse acostumando ao fracaso. Ante o único rival que lles plantexou certas dificultades (o xogo de México, atractivísimo para o espectador, resulta un tanto inxenuo ante Arxentina ou Brasil) foron incapaces de por en perigo a portería defendida por Doni. Na práctica totalidade dos encontros que disputou os goles viñeron grazas a xenialidades dos seus mellores homes (Riquelme, Tevez e, especialmente Messi). Onte ese home de dudoso gusto futbolístico e estético chamado Dunga teceu unha tea de araña que asfixiou ás estrelas da albiceleste.
O preocupante para Arxentina, na miña opinión, aparte do feito evidente de que perderon ante un Brasil sen Ronaldinho, Kaka, Ronaldo, etc. é que Brasil lles pasou por enriba usando as armas que caracterizaron o xogo de Arxentina: loita, espíritu competitivo, manexo do xogo subterráneo, presión asfixiante, orden defensivo e imaxinación arriba. ¿Estamos, xa que logo, ante o fin dun modelo? Se Brasil xoga a velas vir, por qué non pode xogar Arxentina ao toque? (e sen Verón, por Dios).
Xull
12
Brasil-Arxentina na final da Copa América. Alguén o agardaba? México e Uruguay non puideron dar a sopresa e os cuartos de final amosaron que hai dúas seleccións A, dúas seleccións B e o resto son Z, tal como denotan as diversas goleadas que recibiron Venezuela, Chile, Perú e, a selección que sempre trae goles nos seus partidos, Paraguay. Certo é que Brasil é como o Madrid desta temporada, quizais Robinho estendeu o espirito capellista, malos partidos e victorias seguras. Pola súa banda Arxentina é máis como o Barcelona de hai dúas temporadas quizais porque calquera equipo ten fácil gañar cando conta cun tal Messi. Por xogo Arxentina merece gañar sen xogar a final. Visto o visto nesta etapa escura do fútbol mundial o máis probable é que gañe Brasil B.
Se o torneo de Venezuela podía ser unha novela de realimsmo determinista escrita por Galdós o que aconteceu o outro día en Canadá é máis propio da ciencia ficción de Ray Bradbury. Imaxinade o seguinte: cuartos de final de Suráfrica 2010. España vai perdendo 2-0 rozando o descanso despois de dous goles de Kaká e Ronaldinho cando Puyol mete un gol que supón o comezo da remontada que culminaría Xabi Alonso cun gol de falta no minuto 83. Xa na prórroga España arrincona á Canharinha cun vendaval de xogo e Torres e Villa dan o pase ás semifinais. A min paréceme ciencia ficción aínda que acontecese no mundial sub-20.
Unha pregunta para padioleiros a ver se alguén ma sabe responder. Por que Alemaña e Italia nunca chegan a nada en categorías inferiores?
Xull
10
Pensabamos que o Mouriño malo era o do Chelsea, Jose, mais non. No fondo sabemos que fai o pallaso para manter illado aos seus futbolistas da presión (Recordades algún escándalo dos seus xogadores desde que está el). Se ata foi ao trullo polo seu can!
O Mouriño malo é Carlos Manuel, o presidente do Celta, que, en represalia pola non renovación de Gustavo López vén de publicar o que cobrou estes anos. É unha falta de respecto ante o único xogador que a pasada temporada deu a talla no equipo de Vigo.
Disto bastante de ser Celtista pero creo que é Gustavo un xogador que desperta a admiración da bancada rival como Mauro Silva no dépor, Casillas no Madrid e Ronaldinho ou Iniesta no Barcelona. Resultou emotivo ver a garra e o pundonor que un xogador que non ten físico para máis de 70 minutos entregaba a última pinga de suor no último partido contra o Getafe.
Postos a xulgar quen fai mal ao Celta e quen foi neglixente deberiamos dirixir a ollada cara o presidente que o colleu en UEFA e o descendeu ou o mandatario que destituiu aos artífices dos éxitos recentes coma Félix Carnero. E por seguir tirando do fío como pode alguén implicado de cheo nos escándalos urbanísticos de Nigrán poñer en dúbida a hornadez e profesionalidade de ninguén.
Xull
9
Con Roger Federer pasa como coas películas máis tópicas. Sabes que o heroe protagonista vai acabar saíndose coa súa no último momento aínda que nunca sabes como. Tampouco Nadal fai de malo. Nin tenísticamente, a distancia co helvético cada vez é menor, nin no nivel humano, é extremadamente sensato e humilde a pesar da súa xuventude e cohorte de pelotilleros dignos de Alonso.
Polo tanto a final foi unha victoria global do tenis e do deporte. Nadal gañou credibilidade alén dos seus dominios de arxila e Roger sumou outro gran slam. A diferencia é que o de Manacor con 21 anos e unha experiencia moi reducida aínda loita por ser o número 1 da ATP e Federer por ser mellor ca Borg ou Sampras, o número 1 da historia.
Temos os Fournieur, como ben proba a cabeceira da Padiola, unha predilección por Roger. Un superclase coma el que chora desconsolado despois do seu décimoprimeiro grand slam e nunca racanea palabras de eloxio para o seu rival é algo máis ca un simple tenista. Ata o ollo do falcón pode ver iso.
Se este ano Roger amolou a Nadal sendo o primeiro en derrotalo en terra batida desde que os vellos teñn memoria… Poderá Rafa evitar que Roger supere a Sampras en Roland Garros e na pista central do Wimblendon o vindeiro ano?
Xull
6
Simplemente gustaríame resaltar a miña sorpresa porque todo o movemento de fichaxes deste ano se está realizar vai ir pola liña defensiva. Mentres escribo estas liñas non sei en que clube xogarán Milito, Chivu, Andrade ou Heinze a vindeira temporada. Por eles parecen interesados non só Madrid, Barcelona, Inter e Juventus xa que todo o mundo precisa poñer un central na súa vida. Haberá que estar atento ás ofertas de última hora do Palencia e o Malinas a este paso.
Para min a estrela do mercado debe ser o ubicuo Daniel Alves. Incomprensible suplente na Copa América, foi o mellor xogador da pasada temporada no campionato español. Se Del Nido di que o vende por 30 kilos é que por 25 xa o vai soltar. Mourinho, que algo sabe de fichaxes (máis ca Benítez polo menos), di que é a súa prioridade número un.
Un dato para a traxedia: co que costou Abidal máis Gudjohnsen ou coa suma, ou sustracción, Cannavaro/Emerson poderíase ter fichado a un xogador que parece destinado á historia.
