A padiola mecánica

Mundial sub-sub 20

Por Fournier Alan

O único mundial no que o fútbol español pasa de cuartos celébrase arestora nun país de tradición futbolística como Canadá. Claro que España gañouno en Nixeria e a roja chegou á final no 2003 en Emiratos Árabes Unidos. Estes rapaces non sonan a garantía de éxito coma si soaron noutras ocasións. Que xoguen habitualmente en primeira están Barragán, Piqué, Marcos e Adrián do Dépor. Destacan en segunda división Javi García, Adrían Enchufado (sexamos xustos, se está aí non será por ser fillo de Míchel, non?),Bueno, Mata ou Mario Suárez. Mención especial merecen os recén ascendidos a segunda co Sevilla Atlético, por fin, Capel e Crespo.

Esta selección, sinceramente, non soa a campiona. Soaba máis a campiona aquela con Raúl, De la Peña, Exteberría, Roger, Salgado e Morientes e non pasou de cuartos, mundial no que sobresaíu Biagini. Da selección que lle gañou a Xapón na final de 1999 destaca a ausencia de moitos dos seus integrantes da élite profesional: os galegos Álex Lombardero, Coira e Pablo Couñago,Jusué, Álvaro, Bermudo. Outros son xogadores de medio pelo como Colsa, Aganzo ou Varela e só uns poucos (Casillas, Xavi, Orbaiz, Aranzubia, Gabri) acadaron a internacionalidade e tan só un par deles o estatus de estrelas internacionais. No equipo brasileiro, ao que España superou na fase de grupos, xogaba un tal Ronaldinho. E por acabar co mundial de Nixeria o mellore xogador, nunha controvertida decisión foi o africano Keita Seydou.

Por algunha razón os campeóns en categorías inferiores lonxe de converterse nas estrelas do futuro soen acabar sendo os fracasos anunciados. Isto pásalle a Brasil, Arxentina ou Italia pero en moita maior medida a España. Por que? Sempre está a manida excusa da falla de oportunidades á canteira pero eu inclínome a pensar máis noutros factores como por exemplo o peor nivel táctico dos xogadores a esa altura, o ambiente de derrotismo que hai coa selección (É como se en España todo o mundo fose do Atlético de Madrid), que moitos dos máis grandes non destacan ata os 22 ou 23 ou que xa son demasiado bos para ir á inferior e van á absoluta…

Creo que se a selección española quere chegar a algo debería analizar este fenónmeno con detemento: que diferencia a un xogador de 20 anos a dun de 27 para pasar do éxito ao fracaso? Se vemos a lista do mundial do 85 cando se chegou á final a lista española converteuse nun fracaso estrepitoso dadas as expectativas (salvo a honrosa excepción do gran Fernando do Valencia ou de Unzué). Parece case unha maldición que 18 anos despois se dese tamén unha final contra Brasil .

Quizais só quede agardar por un talento invunnerable ao engano. Os tres balóns de ouro do mundial sub-20 de Arxentina foron por unha banda Javier Saviola e por outra uns fulanos chamados Diego Armando Maradona e Leo Messi.