Arquivo de Out, 2007.
Out
27
Por que a prensa madrileña non ocupou as súas portadas coa marcha do entrenador revelación das dúas últimas temporadas? Merece máis atención a apoloxía da xoldra de Robinho? O Tour que, finalmente, lle deron a Pereiro?
É Juande un traidor por irse a unha empresa que lle paga máis de 7 veces o seu salario actual e o convertirá no segundo entrenador mellor pagado do mundo case ao nivel de Fergusson? (De feito os Fournieur faríamos o mesmo)
Por que Juande non abandonou o Sevilla no verán cando a oferta case era da mesma contía? Resulta ético facelo agora que o equipo, por primeira vez na súa etapa, ofrece dúbidas sobre o seu rendemento?
Débelle máis o Sevilla a Juande ou viceversa? Sería o clube hispalense o equipazo que é agora sen o traballo deste soso manchego? É mérito de Monchi? De Del Nido? De Alves e Kanouté? De Luis Fabiano? Unha conxunción astral?
Servirá de revulsivo este cambio? Está Jiménez preparado para o reto? Haberá desbandada de cracks? Ata que punto o home co record guiness de tópicos nunha rolda de prensa influíu no carácter gañador da Sevilla? Tiña máis importancia a papilla máxica (que agora incorpora o Zaragoza)? A tenor desta última pregunta… Aimar converteranse en Kanouté?
Out
26
Por máis que o intento -e mira que devano os miolos- non son capaz de comprender cal é a idiosincrasia dos Premios Principe de Asturias dos Deportes. semella que non existe un criterio unívoco á hora de conceder o galardón real. Descoñezo se o xurado premia a traxectoria dunha carreira deportiva -como ocurre no merecido premio a Michael Schumacher-, se o que se valoar e a promoción dun deporte e dos seus valores (a Selección de Baloncesto), a trascendencia mundial xa non dunha persoa ou equipo senón dun evento (Tour de Francia) ou se, simplemente, o presentismo imponse en todo o seu esplendor (Fernando Alonso).
Non quero ser cicatero nin estropearlle o seu gran día a Schumacher (aínda que algo me di que o Premio lle da bastante igual), pero este ano había mellores candidaturas, como a conxunta de Nadal e Federer, que coa súa amistade e a sua sana rivalidade fomentan o fair play por todo o mundo; a selección iraquí de fútbol, capaz de sobreporse ás súas penosas circunstancias e de facer sentirse orgulloso a todo un país; ou mesmo Yelena Isinbayeva, capaz de batir o record do mundo de salto con pértiga competición tras competición.
Seica as deliberacións do xurado comezan no mes de maio e se prolongan ata setembro, cando o xurado finalmente dicta o seu fallo. Tanto deliberar para isto? Para deixarse guiar polo presentismo, polos titulares dos xornais, pola tendencia que está de moda? E sigo sen entender os Premios (o da Concordia e o de Cooperación Internacional son totalmente intercambiables). Por qué non crear galardóns máis suxestivos: Premio ao mellor peinado, Premio ao mellor programa do corazón…
P.D: Canto tempo falta para que propoñan a Raúl para o Príncipe de Asturias dos Deportes? E cando Fernando Alonso gañe cinco títulos mundiais consecutivos e demostre ser o mellor piloto do universo qué farán: daranllo outra vez? concederanlle Príncipe de Asturias á Concordia? Se segue en McLaren irá a recollelo con Hamilton e Dennis? Respostas, quero respostas.
Out
24
Un xogador de fútbol gozaría das nosas simpatías e parcialidade polo mero feito de ter sido fontaneiro e pizzeiro na súa xuventude. Non lle faltan tampouco cualidades futbolísticas a Andrés para triunfar aínda, que como soe pasar cos precoces talentos arxentinos especialmente cos mediapuntas, estes non terminan de dar todo o que se esperaba deles.
A pesar da súa hiperactividade e agresividade D´Alessandro amosa un gran valor ao denunciar os abusos de Pallaso Aimar no equipo maño. Víctor Fernández é propenso a mimar de máis ás súas estrelas e acaba por pasar iso. Paradóxicamente as carreiras dos dous arxentinos parecen ir paralelas. Ambos foron estrelas en River e viñeron a Europa non dando, para nada o resultado esperado. Se Pablo César foi clave nas ligas conquistadas pola fábrica de aburrimento de Benítez non resultou máis fundamental que Baraja ou Vicente. D´Alessandro non pode botar peito polas súas campañas no Wolfsburgo e no Porstmouth pero, a razón non lla quita ninguén. Aimar é un xogador moi dotado que nunca dá todo o que pode. Crispa ao afeccionado e, finalmente, tamén ao compañeiro.
A nosa solidariedade para con el finalmente apartado do equipo.
Out
20
Pellegrini, o elegante entrenador chileno do equipo hispano-arxentinoVilarreal vénse de laiar polas continuas acusacións de maltrato cara a estrela errante Juan Román Riquelme. “Lógicamente, verse y sentirse casi como un terrorista internacional en las primeras páginas de los periódicos no me parece prudente, más aún en periódicos que hace algún tiempo tenían un concepto diferente al actual del jugador”.
Sabias palabras do chileno. Parece que a Riquelme se lle perdoa todo e non se lle acusa de nada. O principal responsable é o Topo Giggio polos seus inverosímiles caprichos, a súa nula capacidade de integración e divismos. Cando un equipo, no fondo, modesto como o castellonense depende tanto dunha estrela esta non pode comportarse dun xeito tan insolidario. Outro exemplo vémolo no caso de Ronaldinho pero vese mitigado porque xoga con Eto´o, Messi, Iniesta, Xavi… Sen embargo os meses estúpidos de Riquelme levaron ao Vilarreal a perder as súas opcións de Champions.
Só cando el desapareceu e se foi a Boca, onde lle permitirían calquera cousa, o submarino amarelo emerxeu con oito vitorias consecutivas que lle deron a UEFA comandados por un dos favoritos da familia Fournieur: Robert Pires. A pesar do que os medios nos queiran facer ao fútbol xogan equipos e non estrelas e o Vilarreal ten unha gran plantilla para competir con todo. Menos Riquelme e máis adestradores cun gusto polo fútbol exquisito como o Enxeñeiro Pellegrini, un dandy dos banquillos.
Out
18
Facéndonos eco das peticións dos nosos (escasos) lectores analizaremos se o (por fin) gañador do Tour do 2006 é o tío máis plasta de Galicia. A resposta obvia é non. Nin sequera é o personaxe do deporte máis pesado de Galicia xa que gaña por goleada, por exemplo, Fernando Vázquez.
Sen embargo se hai algo que non soporto de Óscar Pereiro é que se meta continuamente nos nosos televisores por ser sinxelo, campechano, simpático e tal… Non nos podemos enganar. Un tío que comezou a súa carreira deportiva como atracción de feira na discoteca Queen de Mos non é outra cousa que un Malote.
O tipo ten ademais un afán de protagonismo innegable e que, estivese Landis ou non drogado, perdeu o maillot amarelo despois de manter unha importante vantaxe. A súa irregularidade e “simpatía” fano apetecible para a prensa máis que outros deportistas de perfil baixo. Merece o maillot pero eu non merezo que me dea tanto a vara. Como se non houbese ciclistas en España!
Out
14
Contra todo prognóstico La Roja venceu á monarquía máis antiga do continente, iso dicimos nós, máis vello. O único país do mundo que pode ternos medo suficiente como para bautizarnos como O Brasil de Europa perdeu as súas esperanzas para ir a un campionato de seleccións por segunda vez consecutiva. Unha mágoa xa que ten un xeración brillante co ex do Feyenoord Jon Dahl Tomasson, Poulsen, Gronkjaer ou promesas como Agger ou Bendtner (non confundir co robot de Futurama).
A vitoria española pode ser considerado non só o maior fito histórico do noso deporte senón que pode entrar en museos e crónicas como a gran fazaña nacional. Como foi posible que sen o Maradona Madrileño puidesemos vencer a Dinamarca? Ese equipo cheo de medianías como Íker Casillas, Sergio Ramos, Cesc, Iniesta, Xavi… foi capaz de sobrepoñerse á súa carencia de líder e a través de futbolistas dun equipo humilde como Tamudo ou Riera gañaron con máis solvencia no marcador que no xogo.
Dinamarca, de camisola encarnada tamén, xogou mellor, tivo ocasións e o noso porteiro parou e os nosos atacantes marcaron. Unha historia xa contada debaixo dos Pirineos con outros protagonistas: Brasil, Arxentina, Francia, Italia… Ao final trátase de falta de espírito competitivo, calidade (a pesar de contar con bos xogadores) e, en contadas ocasións, árbitros e sorte.
E todo sen o Mesías
Haberá quen me chame vantaxista por dicir que se gañou ben sen Raúl. Tamén afirmo que o resultado podía ter sido o mesmo co superclase branco e incluso podía ter marcado como Tamudo (que de ter nacido en Madrid sería o equivalente ao seu tocaio) e que iso non tería cambiado nada. Aí apúntome, con reservas, á teoría de Aragonés. Raúl tivo moitas oportunidades para ter amosado a súa infinita calidade nunha competición dese tipo e o valor decisivo do seu xogo. E non foi así. Así que, aínda que podería ir pola falla de xogadores de referencia neste momento nese posto, non é mellor cós seus substitutos. E dá igual o que diga Tomás Roncero.
Ten efectos positivos a non presencia de Raúl? Para empezar non enrarece o ambiente da concentración (como no pasado Mundial), non condiciona ás alineacións e non distorsiona a realidade. Se Raúl fose como Raúl Tamudo sería o primeiro en pedir a súa presenza: non sobrado de calidade pero con oficio e cualidades, bravo, fai grupo, non se rinde… Son cualidades que quedan estragadas pola súa megalomanía.
Out
10
Parece unha obviedade pero esta semana non hai fútbol. O conto é que isto acontece sempre que xoga o equipo da Real Federación Española. Os amantes do balompé son incordiados por un equipo falto de emoción e experto en desencontros coa súa afección en eternas fases de clasificación que só valen para que en Islandia vexan xogar a Iniesta.
A depresión instálase nos futboleiros que son compensados cun pobre espectáculo entre a selección e, normalmente, un equipo de segunda fila. O encontro soe ter un guión previsible, pouca emoción e mal xogo. Nesta ocasión a selección xógase a súa clasificación, que ao final sabemos que conseguirá, para a Eurocopa, na que perderá antes de semifinais. Quizais en países como Inglaterra ou Francia sexa diferente pero dubídoo moito. O planeta futbolístico rota ao redor das súas ligas nacionais e estes paróns periódicos só causan baixón.
Os tesoureiros das federacións impide que haxa unha primeira e segunda división europea. Non hai rondas previas ou eliminatorias para clasificarse pensando na gran audiencia que teñen estes partidos. Porque que imos ver senón a selección o sábado? Para que tanta clasificación?
Out
5
Coma un leit-motiv, coma un soño recurrente, coma se a existencia humana fora un eterno devir, unha circularidade monótona na que todos os eventos se suceden e se repiten sen cesar, nunha especie de baile cósmico, ata que xa non nos sorprende en absoluto. Todo moi de Heráclito. Todo moi propio de Víctor Fernández, un home marcado por un sino tráxico. Alguen cre que se irá triunfando dalgún equipo? Por qué se empeña en permanecer nun clube ata que se cumplen os designios que por sempre e para sempre lle foron asignados por un demiurgo invisible?
O tremendo do conto é que todos os equipos de Víctor, nos seus inicios, práctican un fútbol vistoso, alegre, setentero. Así, recordamos con cariño aquel Zaragoza de comezos da década dos 90, que con Poyet, Gay, Belsúe, Higuera, Nayim, Esnaider… gañou a Recopa de Europa e que deixou partidos inolvidables coma o 6-4 ao Barcelona. Ninguén olvidará ao Celta de Mostovoi, Karpin, Gustavo López e Makelele, apodado “La Máquina”, que asombraba Europa un ano sí e outro tamén. Agora, neste Zaragoza ciclotímico, capaz do mellor e do peor, cando realizaron a maior inversión económica da súa historia para conmemorar o 75 aniversario da institución, detéctanse os preocupantes síntomas que sofren os equipos de Víctor no seu crepúsculo.
Resulta curioso que os equipos de Víctor Fernández, cando xogan ben, o fan dun xeito armónico, con moito estilo. Agora, cando están infectados polo virus que o seu adestrador leva latente -ata que estala violentamente- poucos equipos no mundo o poden facer tan mal sobre un terreo de xogo. E todos, tamén teñen os mesmos tics de mal xogo. É un xogo, soso, sen alma, no que os futbolistas deambulan polo campo, blandos en defensa, inoperantes en ataque, mal colocados. Así foi sempre e así será. Onte o Zaragoza foi eliminado polo Aris de Salónica, con Javito -un ex da canteira azulgrana- en plan estrela. Un fracaso anunciado máis, que porá en dúbida a continuidade de Víctor Fernández no banquillo maño. Ata cando lle pasará isto a este home? Por favor, envíade as vosas suxerencias, algo hai que facer para axudar a este home a libralo da súa maldición.
Out
5
Desde hai uns anos o Real Madrid vive nun estado de crise permanente, tanto deportiva, como institucional, ou mesmo en momentos concretos, as dúas. O que me resulta abraiante é a bipolaridade dos seus aficionados, capaces mesmo de simultanear estados de euforia galáctica con arrebatos de criticismo patolóxico. Como explicar que un equipo que conseguiu 16 dos 18 puntos posibles en liga esté discutido permanentemente?
Cando non hai problemas, parece que os inventan, coma se desfrutasen realizando un harakiri orxiástico e infindo. Non son eu quen vaia defender a Schuster, pero resulta esaxerado polo en cuestión cando transcurriron uns cantos partidos e cando -a excepción da Supercopa de España- o equipo permanece invicto en competición oficial. Da a impresión de que non vale ningún adestrador nin ningún central para o Madrid, que os engule coma quen non quere a cousa. Agora, o alemán xa comeza a ser discutido polo seu sistema de rotacións -se non fora isto, sería por outra cousa-. E iso que el -ao contrario que outros, como Fabio Capello- conta co beneplácito da mefistofélica e fanática prensa deportiva madrileña.
No fondo é ben triste que os xornalistas se comporten coma hooligans insensatos, criticando por criticar. Se non hai problemas, invéntanse. Todo por la pasta. Estou seguro de que se o equipo asimilara o sistema de rotacións e xogara un bo fútbol, o problema sería a quen sentar no banco, ou por qué non xoga aqueloutro, ou mesmo dirían que non sería bó estar a un gran nivel a estas alturas da temporada.
Moitos dos que en breve se acordaran de Vicente del Bosque ou de Fabio Capello -en canto empecen a perder partidos, xa veredes- foron os primeiros que clamaron en contra deles, que se manifestaron entusiasticamente a favor de destituilos. A lista é moi larga: Vicente del Bosque (para eles non mandaba no vestuario, era tácticamente deficiente, tiña perfil baixo…), Wanderlei Luxemburgo (que o equipo xogaba mal, que si o cadrado máxico era un disparate…), Fabio Capello (que o sistema era moi defensivo, que a parella Emerson-Diarra era un estorbo, que o bo fútbol brilaba pola súa ausencia…), Carlos Queiroz (curioso caso o deste home, cando o Madrid arrasaba afirmaban que un equipazo así o dirixía calquera, cando empezaron a perder un partido tras de outro resulta que a culpa de todo era del), etc.
Así é un importante sector -ollo, que non todo- do madridismo. Soberbio e engreído cando o seu equipo arrasa (de ahí o odio que o Real Madrid dos galácticos sementou alá por onde iba) e autodestructivo nos malos momentos. Que se vai esperar dunha institución presidida por un home que estivo dentro de directivas das que agora renega e fala pestes, en público e en privado?
Out
4
Cando os que temos acceso a un medio de comunicación comezamos a reflexionar sobre profesións dunha preparación esixente como a de medicina adoitamos caer no erro da soberbia. Na mediciña dous máis dous non son sempre catro e aí está House para demostralo. Aínda así non me resisto a comentar dous casos paradigmáticos.
Un é o do Barcelona que parece sufrir sempre as lesións en forma de praga divina e ademais por posicións. Un ano son todos os defensas e outro todos os centrocampistas. Ás veces son lesións musculares, como desta volta, e noutras ocasións trátase de xeonllo (a primeira liga de Rikjaard). De seguro que a preparación física e a prevención son dous asuntos capitais. Temos o exemplo de Milanello e a preparación física axeitada a cada xogador tendo en conta as súas características.
Máis grave incluso é o do Valencia. Todo parece indicar que as lesións son mal diagnosticadas. Segundo o médico ao que se lle pregunte Vicente ía estar unha semana de baixa ou un mes e algúns xogadores, como o anteriormente mencionado ou Edu, parecen non poder dar saído dunha dinámica de recaídas. Por poucos estudios que un teña nos dous casos algo cheira a chapuza.
A importancia dos equipos médicos non é menor xa que leva a situación dramáticas como a obrigada titularidade de Thuram e Oleguer, os xogadores que decidiron a pasada liga en favor do Madrid, ou a esperpentos como a que o Valencia, o equipo con máis centrocampistas zurdos do universo, tivese que empregar a un diestro (Angulo) nesa demarcación.
