Copas para todos
Por Fournier Alan
Xan 17O Barcelona, aproveitou a copa para, con menos esixencias que na liga replantearse o seu xogo e volver a aquel que realmente lle deu os títulos. Solidez atraś (seguramente teña, paradoxicamente, a mellor plantilla defensiva exceptuando o seu patético gardameta), contrataque rápido con puntas preparados para a labor (Henry, Bojan, Gio, Eto’o) e que rendabiliza o seu xogo ofensivo. Enfrontarase ao outro equipo con máis calidade individual que queda no campionato e unha das súas bestas negras. O Vilarreal de Pellegrini sempre a fastidia ás primeiras de cambio na copa e esas tradicións, quen sabe por que, acaban por pesar.
Máis amargo foi o trago do Madrid que tivo que comerse como todo bo falabarato o seu trébol na súa competición maldita. Non hai peor cuña que a propia madeira: bo xogo, ocasións e inxustizas arbitrais (na volta) para quedar eliminado ante un equipo que non é máis ca un gran porteiro e pegada arriba. A sorte algún día acábase.
O Valencia usa a copa como bálsamo e pregúntase se o trofeo da Súa Maxestade os rescatará dos seus problemas ligueiros. Tamén podía rescatalos dos experimentos de Koeman (si Zigic é o dianteiro centro e non Joaquín e si, Vicente é o mellor zurdo de España a pesar dos médicos), o atlético fará de sparring, outro bo aspirante aínda que demasiado ilusionado co torneo da regularidade (iso que volverán a caer na sétima praza como bos Sísifos da Liga).
Getafe, Mallorca e Racing son a terceira vía. Os de Manzano merecen un posto máis alto na clasificación ligueira e son unha ameaza por xogo. O perigo do Getafe é a vivencia aínda recente da gloria da final contra o Sevilla (eliminado dous anos despois dunha competición). E queda o Racing que pode ser a sorpresa: gran entrenador, plantilla compensada, nova e equilibrada, unha institución histórica sen títulos… Como dixo Raphael “Puede ser mi gran noche”
