Arquivo para a categoría Barça.
Feb
5
Comezos do ano 2007. O Real Madrid perde en Riazor dando unha das peores imaxes dos últimos anos e culminando o proceso de desguace que deu comezo despois do desmembramento do Equipo dos Galácticos. As expectativas de Jogo Bonito eran baixas cando se traeu a Fabio Capello pero nin os máis catenaccistas podían crer que se podería chegar a tan baixo.
Comezos do ano 2008. Un Barcelona especulativo e que promedia neste ano recén comezado un gol por partido empata a poucos minutos do final contra un equipo claramente inferior como o Athletic. Os periódicos capitalinos dan como vencedor virtual aos máis brancos de Madrid despois de ter realizado a súa enésima miragre contra o Real Madrid. Sen embargo non se nos pode escapar que:
O Barcelona estase a acostumar a gañar sufrindo ata o último minuto e defendendo como o mellor equipo italiano. Unha defensa similar levouno a conseguir a súa segunda Copa de Europa. A este valladar hai que sumar a un inesperado convidado: Víctor Valdés pasou de ser o peor con diferencia do equipo ao protagonista máis destacado achegando unha tranquilidade beneficiosa para o equipo.
A reacción do Madrid cimentouse non na calidade dos seus homes, inferior ao do Barcelona ou á do Sevilla, senón nun gran espírito de grupo e na preparación física. De non verse tantas veces mortos e resucitados poderían os merengues ter remontado non 9 senón 15 puntos que eran os que levaban de vantaxe os culés no pasado ano? Que nos pode facer pensar que o Barcelona en similares condicións non subirá tamén?
Existen outros paralelismos interesantes como o dos Ronaldos (non confundir cos autores do celebrado himno “Idiota”). Os xeniais xogadores brasileiros deron en estragar as súas carreiras e renunciar a ser os mellores da historia cunha vida disipada que os leva a ser estrelas só nos anuncios e na conta corrente. A súa presenza, tan significativa no grupo, é un peso para o resto da plantilla. O Madrid tirou para arriba cando Ronaldo marchou para Milanello. No Barcelona o timonel tomouno Eto´o cando o de Porto Alegre perdeu a súa aura de intocabilidade. Algo polo estilo podemos dicir do desanxelado Deco que tanta ascendencia ten sobre os demais pero que ao igual que o imprescindible para a Eurocopa Raúl crea máis problemas dos que soluciona.
Sinalados estes paralelismos cabe prender o último cirio culé. Schuster conta na súa carreira con impresionantes primeiras voltas e grandes descalabros nas segundas. Cómpre recordar o que pasou en Xerez (de líder destacado á metade da táboa), Levante (de case UEFA a descenso) e no Xetafe (algo similar). Engadamos a isto que o explosivo carácter do xermánico, os seus roces de egos con estrelas como Guti e o carácter inestable e falsario dos salteadores de camiños que pilotan a nave branca pode levar a que se ben nas vacas gordas todo sexa arrogancia e especulacións sobre a xornada na que se gañará ao campionato un par de embates poden facer naufragar ao equipo de Chusté.
Para ben ou mal as matemáticas son do menos traizoeiro desta vida e dinnos que aínda que o Barcelona fai números de campeón e o Madrid de récord. Estas mesmas matemáticas sinalan que por moitas hipóteses de cambio que haxa sobre a mesa o normal será que a Cibeles se vexa ameazada outra volta polas hordas madridistas.
Xan
10
Barcelona e Sevilla foron onte escaparates das súas miserias e grandezas. No Barça percebíronse atisbos dese gran equipo que presionaba arriba aos seus rivais e cominaba con rapidez. Encomiable a actitude defensiva de dous “divos”: Tití Henry e Gio Dos Santos (este con menos galóns) que demostraron no fútbol é importante que todos colaboren en defensa e ataque. O Sevilla foi por momentos e especialmente na segunda metade unha máquina cun ritmo avasallador que penetra nas bandas como un puñal. Acurralou ao Barcelona nos estertores do encontro e cada vez en Nervión acórdanse menos de Juande.
Sen embargo os cataláns evidenciaron que sen físico non é posible nin a presión, nin a velocidade, nin a claridade de ideas nin o fútbol. Veuse moi beneficiado polos desprazamentos en longo dun xogador minusvalorado como Edmilson e Xavi e Iniesta estiveron sinxelamente fatal, tirando para atrás ao equipo e xogando con moita lentitude. Os hispalenses volveron a ser ese equipo Caparrosista que corría moito pero sen xeito. A ausencia de Kanouté quita unha referencia ofensiva para ordear o xogo e abrir á banda onde Alves, o verdadeiro cerebro do equipo, dirixe a orquestra con Navas.
De todos os xeitos parece difícil saber quen sairá gañador desta eliminatoria independentemente do resultado da mesma. O que perda poderá centrarse en remontar posicións na liga que boa falta lles fai aos dous. Sen embargo o título máis asequible desta temporada é a copa da súa maxestade.
Dec
31
Nestas entrañables datas do Nadal o verdadeiro Rei Mago é o intercambio de diñeiro por produtos. Ao Barcelona despois dos últimos resultados vén precisaría de facer unhas cantas compra-vendas:
Ronaldinho:Todo o mundo espera que Papa Berlusconi se desfaga do que, en condicións físicas e mentais aceptables, é o mellor xogador do mundo. Volverá a picar como xa o fixo con Rivaldo ou Ronaldo? Agora o ariete ex de Barça e Madrid, con máis pelo e gafas que aumentan a súa pinta de pailán, di que non se vai ao Flamengo se o fan titular. O outro Roni fará unha amenaza similar? En todo caso ninguén lle pode quitar o mérito de ter resucitado ao clube como afundilo. Foi sempre un líder para o bo e o malo. Difícilmente o venderán en inverno e dificilmente poderán conseguir os 80 ou 90 millóns que se chegaron a ofrecer por el.
Frank: (Ese tal Rikjaard era un gran xogador do Milán) Desde que a temporada pasada quedara claro que o entrenador era Ten Cate seguiu demostrando a súa falta de ascendencia sobre a plantilla e escasos recursos tácticos. Manías incribles (pasar de non poñer nunca a Puyol de lateral a poñelo sempre), solucións tácticas irrisorias (ese 3-4-3 que lles quitou liga e Champions), pouca valentía con Ronaldinho e outras estrelas estreladas, cambios predecibles semanas antes e por suposto o xa célebre “Córner de Márquez ao primeiro pao” que é a máxima representación da impotencia na que vive este equipo.
Non se fará pero a fichaxe de Mourinho na metade de temporada faría ao Barcelona campión de Liga e de Champions xa que ten sen dúbida a mellor plantilla do mundo digan o que digan Hernaez ou Roncero. A outra alternativa boa que se baralla é Valverde co que o equipo non só acadaría a excelencia nos resultados senón tamén no xogo. Finalmente, e dado o sino tráxico do clube, Laporta encontrará ao seu Van Gaal no gran exxogador Marco Van Basten. Todo apunta a iso (enchufado de Cruyff, holandés, famoso con glamour) pero é un pésimo entrenador cheo de manías.
Jorquera:A lesión do gardameta de Girona abriu a pregunta de se se debería firmar outro porteiro. Nunca unha pregunta tivo tan fácil resposta (si) pero tan mal enfoque. Hai que fichar un porteiro pero para suplir a Valdés un dos peores porteiros titulares da primeira división española. Dubido ata de que fose convocado por Inglaterra. O gol de Baptista retratouno como o novo Zubi. Estou de acordo en que o gol non é unha cantada escandalosa pero nin está ben colocado nin soe facer nada de mérito cando se lle preciso (e admito que foi o mellor xogador na final da Champions). Comparte con Oleguer o título de xogador desiquilibrante (eliminatoria da Champions que perdeu el soíño, partido contra o Madrid do Camp Nou, partido do Betis..). Si ten dous zamoras pero é tan só porque é, e con moita diferencia, o cancerbeiro que menos intervén.
Estou de acordo por unha vez na vida con Loco Gatti que reclama que se fiche a un titular para a porta culé e non a un suplente de futuro ou xa veterano. De todos os xeitos todas e cada unha das alternativas que se barallan agora para substituír ao posiblemente único porteiro catalán peor que o Gran Víctor melloran ao gran fake do Barça: Amelia, Schmeichel Jr., Ustari, Pinto, Diego López, Barbosa…. Calquera por Dios.
Messi:Pois si hai que vendelo. E por varias razóns:
-Porque se lesiona ciclicamente dado o seu xogo tan explosivo. Non me estrañaría que acabase rebentado aos 25. Agora mesmo o Inter de Milán compraría outro Camp Nou por fichalo e poderían traer a outro que lle chegaría a altura dos talóns. Cristiano Ronaldo por exemplo.
-Para non velo feito un fulano como Ronaldinho e que non se nos rompa a alma ao ver que non se vai nin dos laterais do Valladolid.
-Porque todo xogador arxentino ten un estafador en potencia e este acabará por aparecer.
-Para que non acabe como Maradona xa que se lle parece en todo o demais.
-Para acojonar.
-Para seguir coa tradición barcelonista de que os bos se vaian sempre pola porta de atrás.
Dito isto os Fournieur abriríamos en canal a Joan Laporta se se lle pasa pola cabeza esta alternativa. Nada máis por este ano. Deséxamosvos un bo comezo de ano e que non usedes máis Internet Explorer no 2008.
Dec
11
Os feitos obxectivos indícannos que o Barça conseguiu o pasado domingo tres puntos no Nou Camp que lle permiten seguir case sen folgos o ronsel dun Madrid uncido polos deuses para gañar a súa segunda liga consecutiva. Sen embargo a derrota flotou na atmósfera do afeccionado catalán ante un xogo tan malo. Nin sequera agora o Camp Nou é fortaleza para librarnos do xogo espeso e tibio dos azulgranas que parecen vivir nun permanente catarro. Nin Messi desborda xa.
O Dépor cun equipo, digamos, estraño conseguiu manexar ben ao anquilosado mediocampo blaugrana. Víctor Valdés volveu demostrar a súa calidade coméndose con moito estilo un tiro benintencionado do fillo pródigo Cristian. A inoperancia das bandas Sylvinh-Zambrotta e a falta de ganas de todos menos Eto’o. Só Cristian, outra vez, cun dos dous penaltys máis claros de todos os tempos ( o outro non llo pitaron a Coloccini na segunda metade) puido desiquilibrar o partido. O Barça gañou porque as súas individualidades fan case inevitable que sexa así e o Deportivo, co seu non saber competir e falta aberrante de calidade arriba acaba por facerse o Sepuku.
Poden perder os dous equipos un partido? Parece que si.
Nov
27
Os problemas do F.C. Barcelona escríbense con “R”: con “R” de Relaxación, con “R” de Ronaldinho, con “R” de Rijkaard. As declaracións de Edmilson a TV3, nas que falaba da existencia de ovellas negras no vestiario culé, víronse envoltas nunha agria polémica malia que tan só explicitaba e facía público o que moitos aficionados sabiamos ou supoñíamos. 
Dende aqui, todo o noso apoio a Jose Edmilson, un home feito a sí mesmo, nado nunha das favelas máis pobres de Brasil, capaz de superar un alcoholismo xuvenil e de reorientar a súa vida cara o deporte uníndose aos atletas de Cristo.
Non é fácil identificar as causas absolutas, holísticas, dunha situación, máis cando seguramente se trate dunha conxunción delas, isto é, dunha combinación de factores que desembocan nunha situación “x”. Sen embargo, resulta obvia -e abraiante- a relaxación da que fan gala os blaugrana. Poucas veces un equipo tan forte, de tanta calidade e con tantas posibilidades se planta nun terreo de xogo con tanta desidia como o F.C. Barcelona cando xoga lonxe do Camp Nou. Nen sequera os galácticos, que eran un equipo prepotente pero que polo menos se adicaba a xogar con intensidade e brillo uns 15 minutos por partido. ¿Como pode ser que perderan a fame de títulos? ¿É posible gañar dúas ligas e unha champions e crer que xa está todo feito, que non hai por qué loitar? O noso querido Edmilson comentaba que moitas veces, para darse ánimos cando está lesionado ou falto de moral se lembra da ruada e do recibimento que tiveron en Barcelona tras gañar a Champions League.
A baixa forma e o pasotismo de Ronaldinho resultan tan alarmantes coma sorprendentes. Sería sobrehumano manter o nivel futbolístico co que abraiou ao mundo enteiro hai uns anos, pero un futbolista profesional non se pode arrastrar polos terreos de xogo como fai o Gaúcho. No Real Madrid son o coraxe de Sergio Ramos e o espíritu combativo de Raúl -algo tiña que ter- os que contaxian aos demais. No Barcelona é a desidia e o ritmo cansino de Ronaldinho o que xenera un efecto contaxio nos seus compañeiros, mesmo no propio Messi, fora do Camp Nou. Aínda me lembro perfectamente de cando era considerado o mellor futbolista do planeta e cada dous ou tres meses reclamaba unha subida de soldo. Quizais o mellor sexa que se vaia, ao Milan ou a onde sexa. O Real Madrid de Fabio Capello empezou a funcionar cando se desfixeron de Ronaldo (por non mencionar a mefistofélica influencia que exercia en Robinho).
En último lugar -pero non por elo menos importante- está a ineptitude de Frank Rijkaard para manexar certas situacións. Era vox populi que Ten Cate era o encargado de deseñar as tácticas do equipo. Sen el, o equipo foi a deriva como un barco sen timonel. O ano pasado o bo de Frank fíxose o harakiri cambiando o sistema a un 3-4-3, ¡con Oleguer e Thuram de centrais!, unha táctica que tan só saiu ben durante 45 minutos en Zaragoza e que levou aos blaugrana á eliminación na Champions e á perda de varios partidos ligueiros cos que polo menos houberan conquistado o campionato nacional.
Moitos censuran as declaracións de Edmilson. Os propios Xavi e Iniesta as califican de “inoportunas”. Inoportunas, pero ninguén dixo que faltara á verdade. ¿Cando serían oportunas, cando perdan todos os títulos? Mesmo hai quen di que estas declaracións están pactadas por Edmilson coa directiva (a plana maior do Barça coincide plenamente coa opinión do brasileiro), como unha especie de favor para facilitar a súa salida ao Milan. As razóns dan igual, son indiferentes. Ovellas negras, hailas.
Out
4
Cando os que temos acceso a un medio de comunicación comezamos a reflexionar sobre profesións dunha preparación esixente como a de medicina adoitamos caer no erro da soberbia. Na mediciña dous máis dous non son sempre catro e aí está House para demostralo. Aínda así non me resisto a comentar dous casos paradigmáticos.
Un é o do Barcelona que parece sufrir sempre as lesións en forma de praga divina e ademais por posicións. Un ano son todos os defensas e outro todos os centrocampistas. Ás veces son lesións musculares, como desta volta, e noutras ocasións trátase de xeonllo (a primeira liga de Rikjaard). De seguro que a preparación física e a prevención son dous asuntos capitais. Temos o exemplo de Milanello e a preparación física axeitada a cada xogador tendo en conta as súas características.
Máis grave incluso é o do Valencia. Todo parece indicar que as lesións son mal diagnosticadas. Segundo o médico ao que se lle pregunte Vicente ía estar unha semana de baixa ou un mes e algúns xogadores, como o anteriormente mencionado ou Edu, parecen non poder dar saído dunha dinámica de recaídas. Por poucos estudios que un teña nos dous casos algo cheira a chapuza.
A importancia dos equipos médicos non é menor xa que leva a situación dramáticas como a obrigada titularidade de Thuram e Oleguer, os xogadores que decidiron a pasada liga en favor do Madrid, ou a esperpentos como a que o Valencia, o equipo con máis centrocampistas zurdos do universo, tivese que empregar a un diestro (Angulo) nesa demarcación.
Set
25
Mentres Ronaldinho anda en boca de todos polo seu baixo rendemento por mor da súa desordeada vida privada, vai Miguel e confesa que sae todas as semanas e fuma desde os 14 anos. Non deixa de sorprender a naturalidade coa que admite algo que a maioría de estrelas da primeira división negarían até baixo tortura.
Pódenos estrañar? Todos nos coñecemos xente que agarra os seus primeiros soldos de 600 ou 700 euros e os funde nas noites dos venres e os sábados até que o sol aparece. Se o fan os nosos veciños que non fará alguén adorado pola sociedade e con miles e miles de euros, amén de moito tempo libre, para gastar.
Unha das peculiaridades do fútbol e que non se necesita dunhas especiais condicións físicas para triunfar. O maior exemplo disto é Romario que só cunha gran velocidade a curta distancia tumbaba ás defensas. Compartía como Ronaldinho a monarquía do gol e das discotecas. Só hai queixas cando o equipo perde. A festa remátase.
Set
23
E non é o da foto… O choque entre os dous mellores equipos da temporada pasada pareceu orbitar ao redor dun xogador desiquilibrante. Antes unhas palabras sobre o Sevilla: foi covarde de máis, non podes esperar que un dos cracks do Barcelona non enchufe unha, mellor tería sido sacar a Kerzakhov para pillar aos cataláns na contra, os hispalenses seguen sen tocar a gloria en grandes campos, Bernabeu aparte e Juande Ramos garda un parecido considerable ao protagonista de Jackie Brown.
Ronaldinho: Todo comeza conque Ronaldinho non é decisivo como noutrora. Xa dixen no anterior post o meu parecer. Sen embargo permítome engadir algo máis: a parroquia barcelonista semella vivir enganchada ao drama.
Tití: Xogador anteriormente coñecido como Henry. Chegou para ser o novo Ronaldinho e parece que segue a senda de reencarnar a Larsson. O sueco tiña unha inmensa calidade e clase que só podía amosar cando daba chegado ao balón. Preocúpame porque a velocidade é unha das poucas capacidades físicas que non son mellorables co entrenamento, alén diso hai un claro problema de confianza ao verse nun novo equipo que non xoga para el. Será demasiado vello aos 30 para aprender a xogar en estático? Non mo preguntedes a min que aínda non sei se chegarei. Ao igual que Ronaldinho a súa clase merece unha oportunidade.
Messi: O verdadeiramente incrible é que ten dous e tres anos máis ca Gio e Bojan. Ves xogar aos dous canteiráns e dá a sensación de que teñen moita calidade pero fáltalles bastante físico e experiencia para ser decisivos. Seguramente Leo sexa xa o mellor do mundo non un contra un, un dos máis hábiles no control, está empezando a pasar como Iniesta e remata xa mellor, cando menos, que Gudjohnsen. De non se ter lesionado tres meses o Barcelona tería gañado a liga con total seguridade por moitos cubalibres que Motta e compañía repartiran polo vestiario. O que dá medo é que non parou de medrar. Mais non é este o xogador desiquilibrante do Barcelona.
O máis desiquilibrante: Oleguer Presas amosou onte como en 6 minutos pódese dar a volta a un partido totalmente controlado. Tirou mal o fóra de xogo, unha das súas especialidades, e permitiu que Kanouté lle dera emoción ao partido. Non lembro ben o dato pero creo que a parella que formou con Thuram foi titular uns 20 partidos de liga dos que se gañaron 2. Ronaldinho?Messi? Quen desiquilibra aquí… É curioso como este rapaz cantos máis anos pasan peor xoga. E leva menos perigo como lateral que como central. Fai parecer a Milito e Márquez dous semideuses.
O Barça conta, cando menos, cunha defensa seria e que saca ben o balón. Vantaxe que lle permitiu gañar unha champións. Se Messi é apoiado por outro crack Raúl, nin sequera el, será capaz de frealos na competición doméstica.
Set
22
Camilo Sesto dixo: “Ya no puedo más, ya no puedo más/Siempre se repite la misma historia“. Creo que o noso Jesucristo Superstar persoal referíase ás relacións amorosas. A súa tupida cabeleira non lle permitiu ver que en realidade estábase a referir aos cracks do Fútbol Club Barcelona que, inevitablemente, acaban saíndo pola porta de atrás do equipo entre o oprobio e a vergonza.
Os magos barcelonistas abandonan o Camp Nou estigmatizados: foi o caso de Maradona, de Schuster, de Laudrup, de Stoichkov, de Romario e de Rivaldo. Nos albores do seu periplo magnifícanse os seus poderes até o paroxismo, nos momentos difíciles da temporada dubídase da súa implicación e capacidade de resolución antes que a de, poñamos por caso, Valdés ou Luis Enrique. E anos despois da súa marcha, cando o trebón se diluíu, pasan a ser parte do clube.
Falemos agora de Ronaldinho. Creo que amosou que ten cualidades técnicas e físicas para ser o mellor do mundo e un xogador importante na historia do fútbol. Na súa peor temporada meteu 21 goles, case tantos como Raúl na súa mellor (25), as máis das veces a balón parado e dando osíxeno ao equipo cando non estaban Messi e Eto’o. Se alguén que non leva unha vida nin unha preparación acorde coa dun deportista de elite, que se pode esperar del se recupera as ganas e a motivación? Ten 27 anos e un equpo fantástico para facelo.
Independentemente da miña, ou da vosa, opinión sobre Ronnie o que está claro é que hai un modus operandi no equipo culé que leva a ser excesivamente crítico coas estrelas. A falta de conformismo foi sempre un selo de identidade da sociedade catalana e un exemplo para o resto de España. Sen embargo a esaxeración inherente á prensa deportiva saca as cousas de quicio. Tomás Roncero defendeu incondicionalmente durante o seu periodo máis negro, que debeu durar unhas cinco ou seis temporadas se é que acabou, a Raúl. Agora que supera en dous goles a Saviola cuns 200 e pico minutos máis de xogo pide o balón de oro para o seu gran capitán. Seguramente a cordura atópase nunha estación intermedia.
A actitude festiva e pasota de Ronaldinho e, sobre todo, o seu promiscuo irmán non axudan a identificarse co gran crack culé. Pero el, por interese do barcelonismo, merécese máis oportunidades que Valdés, Jorquera ou Ezquerro.
Set
3
Real Madrid e Barcelona parecen sofrer un cambio de identidade na súa identidade. Mentres que os brancos acostumaban a gañar de forma apurada, pouco ortodoxa e conseguindo resultados por riba do seu xogo os culés adoitaban a conseguir bos resultados pero que non plasmaban a diferencia real da súa superioridade. Isto semella que xa non é así.
Cun bo e valente adestrador, máis unha plantilla de gran calidade confeccionada de xeito caótico, despilfarrador e desordenada reuniu un gran elenco de xogadores cos que levar á práctica unha idea de fútbol rápido, de toque e, aquí a gran diferencia, demoledor. O Madrid dos galácticos nunca xogou ao nivel que o fixo onte en Castellón. Foi o seu mellor partido seguramente desde a primeira era Toshack a un rival en plena forma e fóra de casa. Seguramente haxa elementos circunstanciais que se conxugaran para ese baño de xogo e goles: a nefasta parella de centrais do Vilarreal, a mala sorte de cara a portería nos primeiros 45 minutos dos amarelos ou a desmoralización dos de Pellegrini despois dunha racha tan victoriosa. Non esconden tales condicións a evidencia de que este Madrid é unha máquina de matar chea de confianza. Unha especie de híbrido entre o bo xogo de toque da escola de Schuster combinado co espírito guerreiro de Capello. Así é moi difícil paralo.
Claro, é de supoñer que Sneijder non meterá todos os tiros que intente, está aínda por demostrar, e que algún día Casillas non as parará todas antes do primeiro gol de Van Nistelroy. Sen embargo o feito de que non sufrisen en defensa coa peor combinación de xogadores posibles (só faltaba Salgado), que teñan como titular indiscutible ao peor dos 4 segundas puntas que teñen (tremo con pensar o que podería facer Baptista aí) e que ademais un dos mellores extremos do mundo non debutase… Todo isto fai máximo candidato ao Madrid a todo, incluído Champions. Os seus únicos puntos febles son que pasará se Guti non funciona e que acontecerá coa súa confianza psicolóxica despois dunha racha mala.
O Barça é un enfermo que ten mellor cara pero segue igual de enfermo. Con dous partidos de Deco ou Ronaldinho coma os de onte terían gañado liga e copa. Sen embargo os problemas persisten. Apenas tiran en xogada, necesitan moita elaboración para rematar, Valdés é entendido como un mal endémico e os xogadores teñen dúbidas sobre si mesmos o cal se aprecia no campo. Vai sendo hora de recoñecer que o que sabía de tácticas era Ten Cate e Rikjaard non é máis ca un bo psicólogo. O Bilbao, posiblemente o visitante máis fácil do campionato e cheo de baixas, marcou na súa única aproximación e de non ser polas xa case malditas axudas arbitrais non terían saído indemnes desta volta.
Por calidade, homes e nomes poden facer fronte á Bestia Branca que non pode conservar ese nivel de xogo toda a temporada. Necesitan recuperar aquel espírito combativo derivado da chegada de Edgar Davis e un fútbol máis práctico, en definitiva xogar como o fai o Madrid.
