Xan
10
Barcelona e Sevilla foron onte escaparates das súas miserias e grandezas. No Barça percebíronse atisbos dese gran equipo que presionaba arriba aos seus rivais e cominaba con rapidez. Encomiable a actitude defensiva de dous “divos”: Tití Henry e Gio Dos Santos (este con menos galóns) que demostraron no fútbol é importante que todos colaboren en defensa e ataque. O Sevilla foi por momentos e especialmente na segunda metade unha máquina cun ritmo avasallador que penetra nas bandas como un puñal. Acurralou ao Barcelona nos estertores do encontro e cada vez en Nervión acórdanse menos de Juande.
Sen embargo os cataláns evidenciaron que sen físico non é posible nin a presión, nin a velocidade, nin a claridade de ideas nin o fútbol. Veuse moi beneficiado polos desprazamentos en longo dun xogador minusvalorado como Edmilson e Xavi e Iniesta estiveron sinxelamente fatal, tirando para atrás ao equipo e xogando con moita lentitude. Os hispalenses volveron a ser ese equipo Caparrosista que corría moito pero sen xeito. A ausencia de Kanouté quita unha referencia ofensiva para ordear o xogo e abrir á banda onde Alves, o verdadeiro cerebro do equipo, dirixe a orquestra con Navas.
De todos os xeitos parece difícil saber quen sairá gañador desta eliminatoria independentemente do resultado da mesma. O que perda poderá centrarse en remontar posicións na liga que boa falta lles fai aos dous. Sen embargo o título máis asequible desta temporada é a copa da súa maxestade.
Out
27
Por que a prensa madrileña non ocupou as súas portadas coa marcha do entrenador revelación das dúas últimas temporadas? Merece máis atención a apoloxía da xoldra de Robinho? O Tour que, finalmente, lle deron a Pereiro?
É Juande un traidor por irse a unha empresa que lle paga máis de 7 veces o seu salario actual e o convertirá no segundo entrenador mellor pagado do mundo case ao nivel de Fergusson? (De feito os Fournieur faríamos o mesmo)
Por que Juande non abandonou o Sevilla no verán cando a oferta case era da mesma contía? Resulta ético facelo agora que o equipo, por primeira vez na súa etapa, ofrece dúbidas sobre o seu rendemento?
Débelle máis o Sevilla a Juande ou viceversa? Sería o clube hispalense o equipazo que é agora sen o traballo deste soso manchego? É mérito de Monchi? De Del Nido? De Alves e Kanouté? De Luis Fabiano? Unha conxunción astral?
Servirá de revulsivo este cambio? Está Jiménez preparado para o reto? Haberá desbandada de cracks? Ata que punto o home co record guiness de tópicos nunha rolda de prensa influíu no carácter gañador da Sevilla? Tiña máis importancia a papilla máxica (que agora incorpora o Zaragoza)? A tenor desta última pregunta… Aimar converteranse en Kanouté?
Set
23
E non é o da foto… O choque entre os dous mellores equipos da temporada pasada pareceu orbitar ao redor dun xogador desiquilibrante. Antes unhas palabras sobre o Sevilla: foi covarde de máis, non podes esperar que un dos cracks do Barcelona non enchufe unha, mellor tería sido sacar a Kerzakhov para pillar aos cataláns na contra, os hispalenses seguen sen tocar a gloria en grandes campos, Bernabeu aparte e Juande Ramos garda un parecido considerable ao protagonista de Jackie Brown.
Ronaldinho: Todo comeza conque Ronaldinho non é decisivo como noutrora. Xa dixen no anterior post o meu parecer. Sen embargo permítome engadir algo máis: a parroquia barcelonista semella vivir enganchada ao drama.
Tití: Xogador anteriormente coñecido como Henry. Chegou para ser o novo Ronaldinho e parece que segue a senda de reencarnar a Larsson. O sueco tiña unha inmensa calidade e clase que só podía amosar cando daba chegado ao balón. Preocúpame porque a velocidade é unha das poucas capacidades físicas que non son mellorables co entrenamento, alén diso hai un claro problema de confianza ao verse nun novo equipo que non xoga para el. Será demasiado vello aos 30 para aprender a xogar en estático? Non mo preguntedes a min que aínda non sei se chegarei. Ao igual que Ronaldinho a súa clase merece unha oportunidade.
Messi: O verdadeiramente incrible é que ten dous e tres anos máis ca Gio e Bojan. Ves xogar aos dous canteiráns e dá a sensación de que teñen moita calidade pero fáltalles bastante físico e experiencia para ser decisivos. Seguramente Leo sexa xa o mellor do mundo non un contra un, un dos máis hábiles no control, está empezando a pasar como Iniesta e remata xa mellor, cando menos, que Gudjohnsen. De non se ter lesionado tres meses o Barcelona tería gañado a liga con total seguridade por moitos cubalibres que Motta e compañía repartiran polo vestiario. O que dá medo é que non parou de medrar. Mais non é este o xogador desiquilibrante do Barcelona.
O máis desiquilibrante: Oleguer Presas amosou onte como en 6 minutos pódese dar a volta a un partido totalmente controlado. Tirou mal o fóra de xogo, unha das súas especialidades, e permitiu que Kanouté lle dera emoción ao partido. Non lembro ben o dato pero creo que a parella que formou con Thuram foi titular uns 20 partidos de liga dos que se gañaron 2. Ronaldinho?Messi? Quen desiquilibra aquí… É curioso como este rapaz cantos máis anos pasan peor xoga. E leva menos perigo como lateral que como central. Fai parecer a Milito e Márquez dous semideuses.
O Barça conta, cando menos, cunha defensa seria e que saca ben o balón. Vantaxe que lle permitiu gañar unha champións. Se Messi é apoiado por outro crack Raúl, nin sequera el, será capaz de frealos na competición doméstica.
Ago
31
A cabeza levábame a facer unha reflexión crítica sobre a esaxerada repercusión da morte dun deportista no comezo da súa carreira e o corazón a poñer este vídeo. Despois de tanto abrazo entre béticos e sevillistas é mellor quedarse con isto.
Xun
25
Hai só seis anos o Sevilla FC estaba en segunda división, afundido social, deportiva e economicamente. Era a época do mandato de Roberto Alés (agora inxustamente denostado e olvidado), que se viu obrigado a impoñer unha economía de guerra -seica un día o propio Alés tivo que pagar do seu peto a compra de balóns para que os xogadores poideran entrenar- destiñada a afrontar os 30 millóns de euros de débeda acumulados en gran parte trala fichaxe de Maradona e Simeone no ano 1992.
Moito mudaron as cousas. Nos últimos 13 meses o Sevilla gañou 4 títulos (2 Copas da Uefa, unha Supercopa de Europa e unha Copa do Rei), e foi nomeado mellor equipo do mundo no ano 2006 pola IFFHS. Comeza a ser un leit-motiv, un deja vu, ver a Javi Navarro (un día lle faremos un perfil, ben o merece) levantar un trofeo. O segredo do éxito? A harmonía perfecta entre un equipo voraz e incansable, que non perdoa; unha dirección técnica -encabezada por Monchi e Pablo Blanco- hiperprofesionalizada; e unha afición extraordinaria (difícil non emocionarse escoitando o pasado sábado a 45.000 gorxas cantar a todo pulmón o himno do centenario nervionense).
Sempre foi o Sevilla un equipo de arte e filigrana -así o di o himno clásico do clube-, pero estamos ante o mellor conxunto da súa centenaria historia. Un equipo quizais de menor calidade técnica que o lendario dos anos 40, da inmediata posguerra, capaz de gañarlle ao Barcelona 11-1, ao Valencia 10-3 e ao Hércules 8-3, e perder a liga na última xornada da tempada 1939-40. Esta dianteira asombrosa foi coñecida como “os Stukas”, en referencia aos devastadores bombardeiros alemáns. Pero nada que ver a inxenuidade dos “Stukas” co ardor guerreiro de Poulsen, Alves, Kanouté, Javi Navarro, Palop e compañía. O Sevilla actual é unha máquina de matar, un espléndido adalide do fútbol moderno: rigor táctico, fortaleza física e xogo por banda. É un equipo que nunca se rende, capaz de rematar os partidos presionando en área rival, e que xamais lle perde a cara aos partidos. En definitiva, a expresión perfecta do fútbol moderno. Moitos deberían aprender deles, non si?
