Arquivo para a categoría Valencia.
Feb
1
Valencia e Atlético de Madrid son dous clubes que viven nun estado de crise permanente. Son conxuntos ciclotímicos, autodestrutivos e inmersos nunha inalterada e prolongada convulsión deportiva e social. Ata aqui, penso, todos de acordo. Sen embargo, considero necesario abordar máis polo miudo o cadro sintomático de chés e colchoneros, pois agochan, aínda detentando alelos en común, certas características propias e intransferibles. En canto ao modo de entender as sucesivas crises e fracasos que os teñen definido historicamente.
O Valencia pode ser o único clube do mundo no que a súa masa social e crítica cos xogadores, cadro técnico e/ou directiva mesmo cando gañan títulos Non foron poucos os días nos que o equipo de Rafa Benítez saiu abroncado de Mestalla cando gañaron a súa última liga, alá polo ano 2004. Descoñezo a xénese de tal rebeldía, de esa sorte de autocrítica hiperbólica, dese placer conseguido nos momentos de sufrimento e desazón. Igualten que ver cos xenes valencianos, non sei. Podemos concluir, logo, que o Valencia sería o equipo preferido de Schopenhauer ou de Kierkegaard.
Non obstante, a crise sempiterna ché parece máis sana que a que na miña opinión afecta ao Atlético de Madrid. Compadezo -en serio- aos aficionados do equipo do Manzanares, acostumados a vivir nunha Semana Santa continua. Agora, o seu propio estado de excitación nerviosa responde á propia maneira de ser do aficionado atlético. Tódolos anos son aspirantes a gañar a Liga, e os propios siareiros do Atleti se encargan de propagalo aos catro ventos, de presumir do equipazo -cada ano é o mellor da súa historia- que teñen e afirmar sen rubor que aspiran a todo. Logo, como se fora unha historia escrita e xa moi repetida, cando están a piques de engancharse ao pelotón dos principais fallan ineluctablemente e súmense nun estado digamos de aceptación da crise. Así que coma un ciclotímico atravesan infindos momentos de euforia e de depresión ao longo do ano. E o meritorio da cousa é que aínda gañan socios ano a ano. Serán masocas? Freud, por qué somos del Atleti?
Xan
15
O Valencia C.F. sempre foi un equipo convulso, cun entorno problemático e unha afición ultraesixente. Así que a ninguén lle debería pillar por sorpresa o polvorín no que se ten convertido nos últimos meses. Non podía ser doutro xeito nun equipo que era cuestionado cando gañaban ligas e copas da uefa con Rafa Benítez.
O presidente Juan Bautista Soler, un home pouco dado a aparicións públicas como os seus antecesores no cagr Jaime Ortí e Pedro Cortés, decidiu o pasado novembro dar un golpe de timón e cesar a Quique Sánchez Flores. Eran notorias, vox populi, as desavenencias entre Flores e a maioría do plantel ché. Recordemos que un pseudomotín dos xogadores provocou a marcha case en pleno do equipo técnico o sobriño de Lola Flores. Por non falar do lío sempiterno cos servicios médicos do clube.
O elixido para reflotar a nave valencianista foi Ronald Koeman, unha das estrelas do Dream Team de Cruyff e o único adestrador -con Leo Beenhakker- en gañar a liga holandesa con dous clubes distintos. Convencido da necesidade de levar a cabo unha revolución nun equipo adormecido e acomodado, decidiu apartar a Cañizares, Albelda e Angulo. Inmediatamente, un clamor de críticas se alzou contra Soler e o propio Ronald, ataques moitos deles interesados e desestabilizadores.
Tan só os técnicos, directivos e xogadores do Valencia saben a verdade dos feitos. Non creo que Koeman sexa tal talibán coma pra cargarse a tres pesos pesados do equipo así porque sí. Algo moi grave tivo que suceder para que decidise tomar unha decisión de tanto calado. Todos sabemos que o vestiario do Valencia se ten caracterizado porcontar con homes de forte carácter e difícil convivencia, non en van para moita xente no seu momento foi o equipo máis “suxo” de Europa. A este paso teremos que darlle a razón a Carboni que, lembremos, cando foi nomeado director deportivo do clube, uns meses despois da súa retirada do fútbol en activo, tiña como obxectivo levar a cabo unha importante limpa no equipo. Isto é, algo moi grave ocorría xa naquel intre en Mestalla para que Amedeo Carboni quixese desfacerse, sen miramentos, da maior parte dos seus pouco tempo antes compañeiros de vestiario. Esixo unha entrevista a Amedeo Carboni na que nos conte a verdade sobre o que acontece nun equipo que cada vez cheira máis a chamusquina, e non por as fallas precisamente. Ou iso ou un programa de cámara oculta (apúntaste ti, Ever?).
Dec
18
Os entrenadores
Quique non funcionaba e estaba en Champions a tres puntos do Real Madrid. Foron os malos resultados os culpables da súa destitución? Non conectaba coa grada nin daba espectáculo pero… Ranieri, Benítez e Cúper tampouco. Era un tipo que se levaba mal con todo o mundo pero recordemos que entrenaba ao Valencia e non a un equipo simpático. Trouxeron a Koeman que rompe a tendencia no estilo de xogo e resultados (o Valencia neste período broncas viviu a mellor época da súa historia con dúas ligas, unha copa e dúas finais de Champions). Só na bronca eterna atopa a felicidade.
Os xogadores
O Valencia F.C. reúne a moitos dos xogadores máis odiados do campionato facendo imposible a simpatía por eles. Marchena, Albelda ou Cañizares serían candidatos a ser afogados polas súas nais en calquer regato nada máis ter nacido. Estes xogadores “veteranos” ou ben viviron a súa etapa de gloria hai tempo e agora estorban máis do que colaboran. Equivócase Koeman indo a por eles a cara descuberta? Posiblemente non nas intencións (boas) pero si na forma porque o clube do Turia parece o imperio romano en tempos de Tiberio ou Calígula onde a delación, traición e envelenamento eran a única forma segura de acadar o éxito. Como exemplo cabe analizar como Carboni e Quique se fixeron a vida imposible como director deportivo-entrenador e xogador-entrenador e ambos están fóra agora. A menos que os resultados de Koeman melloren (fácil) notablemente (difícil) posiblemente acaben todos fóra.
Os fichaxes merecen un punto aparte: Manuel Fernandes, candidato a fake da década, con 16 millóns de euros e Zigic, con 24, apenas contan e acaban por xogar tipos do filial. O Valencia parece condenado a un superávit de zurdos e a unha escaseza crónica de mediocentros. Hildebrand chegou como un dos mellores de Alemaña e resultou ser un TIMO. Ás veces fálase de que cando unha plantilla conta con demasiados foráneos iso crea problemas culturais e de convivencia. Habería que reflexionar se ser o núcleo da selección española non crea un sistema que discrimina o local por riba do estranxeiro (Non teño outra explicación para que non xogue Zigic)
Os médicos
É posible que haxa unha masacre de xogadores e adestradores nestes próximos meses en Mestalla. Temporada na que estaban sen dúbida en disposición de gañar algunha das competicións. E veremos pasar a moita xente por Valencia pero un peso morto que arrastra ao clube ché ao abismo e merma as súas posibilidades de chegar ao máis alto. Un dos casos peores é o de Vicente. Sano, se alguén se acorda diso, é un dos mellores do mundo no seu posto pero as lesións non deixan de cebarse nel. As roturas de días noutros equipos aquí son de meses. Se cambian entrenadores, xogadores e preparadores non hai algo que cheire a podre na clínica levantina?
Out
4
Cando os que temos acceso a un medio de comunicación comezamos a reflexionar sobre profesións dunha preparación esixente como a de medicina adoitamos caer no erro da soberbia. Na mediciña dous máis dous non son sempre catro e aí está House para demostralo. Aínda así non me resisto a comentar dous casos paradigmáticos.
Un é o do Barcelona que parece sufrir sempre as lesións en forma de praga divina e ademais por posicións. Un ano son todos os defensas e outro todos os centrocampistas. Ás veces son lesións musculares, como desta volta, e noutras ocasións trátase de xeonllo (a primeira liga de Rikjaard). De seguro que a preparación física e a prevención son dous asuntos capitais. Temos o exemplo de Milanello e a preparación física axeitada a cada xogador tendo en conta as súas características.
Máis grave incluso é o do Valencia. Todo parece indicar que as lesións son mal diagnosticadas. Segundo o médico ao que se lle pregunte Vicente ía estar unha semana de baixa ou un mes e algúns xogadores, como o anteriormente mencionado ou Edu, parecen non poder dar saído dunha dinámica de recaídas. Por poucos estudios que un teña nos dous casos algo cheira a chapuza.
A importancia dos equipos médicos non é menor xa que leva a situación dramáticas como a obrigada titularidade de Thuram e Oleguer, os xogadores que decidiron a pasada liga en favor do Madrid, ou a esperpentos como a que o Valencia, o equipo con máis centrocampistas zurdos do universo, tivese que empregar a un diestro (Angulo) nesa demarcación.
