Xan
15
O Valencia C.F. sempre foi un equipo convulso, cun entorno problemático e unha afición ultraesixente. Así que a ninguén lle debería pillar por sorpresa o polvorín no que se ten convertido nos últimos meses. Non podía ser doutro xeito nun equipo que era cuestionado cando gañaban ligas e copas da uefa con Rafa Benítez.
O presidente Juan Bautista Soler, un home pouco dado a aparicións públicas como os seus antecesores no cagr Jaime Ortí e Pedro Cortés, decidiu o pasado novembro dar un golpe de timón e cesar a Quique Sánchez Flores. Eran notorias, vox populi, as desavenencias entre Flores e a maioría do plantel ché. Recordemos que un pseudomotín dos xogadores provocou a marcha case en pleno do equipo técnico o sobriño de Lola Flores. Por non falar do lío sempiterno cos servicios médicos do clube.
O elixido para reflotar a nave valencianista foi Ronald Koeman, unha das estrelas do Dream Team de Cruyff e o único adestrador -con Leo Beenhakker- en gañar a liga holandesa con dous clubes distintos. Convencido da necesidade de levar a cabo unha revolución nun equipo adormecido e acomodado, decidiu apartar a Cañizares, Albelda e Angulo. Inmediatamente, un clamor de críticas se alzou contra Soler e o propio Ronald, ataques moitos deles interesados e desestabilizadores.
Tan só os técnicos, directivos e xogadores do Valencia saben a verdade dos feitos. Non creo que Koeman sexa tal talibán coma pra cargarse a tres pesos pesados do equipo así porque sí. Algo moi grave tivo que suceder para que decidise tomar unha decisión de tanto calado. Todos sabemos que o vestiario do Valencia se ten caracterizado porcontar con homes de forte carácter e difícil convivencia, non en van para moita xente no seu momento foi o equipo máis “suxo” de Europa. A este paso teremos que darlle a razón a Carboni que, lembremos, cando foi nomeado director deportivo do clube, uns meses despois da súa retirada do fútbol en activo, tiña como obxectivo levar a cabo unha importante limpa no equipo. Isto é, algo moi grave ocorría xa naquel intre en Mestalla para que Amedeo Carboni quixese desfacerse, sen miramentos, da maior parte dos seus pouco tempo antes compañeiros de vestiario. Esixo unha entrevista a Amedeo Carboni na que nos conte a verdade sobre o que acontece nun equipo que cada vez cheira máis a chamusquina, e non por as fallas precisamente. Ou iso ou un programa de cámara oculta (apúntaste ti, Ever?).
Xan
13
Cando o ficharon fíxose unha aposta moi forte por el. Tanto que se trocou ao xogador máis desiquilibrante do equipo (Munitis) por un porteiro moi completo e agraciado con axilidade baixo os paos. A temporada pasada foi un dos máis destacados sen fallos salientables durante todo o exercicio.
Munúa sen embargo levaba unha traxectoria diferente. Foi fichado de xeito precipitado e no límite do período de fichaxes para cubrir unha baixa. Non disfrutou da titularidade desde o 2003 e incluso foi cedido á segunda ao Sporting onde non foi titular. É internacional con Uruguay pero, por exemplo, o seu competidor no marco charrúa, Carini, é suplente no Murcia.
Foi sorprendente cando Lotina trocou a Dudu despois do fallo do Osasuna. É certo que se perdeu, en parte por ese erro clamoroso do israelí nos estertores do partido, pero non menos certo é que ata de aquela foi un dos máis destacados do equipo e que con Munúa tampouco melloraron os resultados.
Un só partido non pode marcar tanto e aquí xorde a figura de Albert Riera. Por que? Porque cando estivo baixo as ordes de Lotina non xogaba e foi cedido ao Manchester City. Nos dous anos seguintes convertiuse nunha figura clave. Para non remontarnos a casos máis lonxanos quedémonos coas declaracións do entrenador branquiazul sobre Adrián: “É o Ronaldo Branco”. Tendo en conta estes eloxios e que as alternativas son dous futbolistas presumiblemente suplentes no Murcia ou no Almería como Bodipo ou Taborda tampouco se entende que o asturiano non teña máis bóla. Hai que recordar que na pretemporada dixo que Pablo Álvarez era o xogador que máis gratamente o sorprendera. Acaba de ser cedido ao Racing de Santander.
Pero aquí hai que falar de xustiza e non de deporte. Un empregado quéixase do papel na súa empresa diante do encargado e ao día seguinte un compañeiro rebéntalle o ollo sen mediar palabra. Nunha empresa normal botaríase ao agresor sen embargo Dudu, que non protagonizou ningunha polémica ata o de agora, recibe o mesmo castigo que Munúa. Só queda que un rapaz sen experiencia en primeira xogue toda unha volta coa tensión do descenso sobre el. O máis intelixente sería culpabilizar a un dos dous vetereranos. Segundo Lotina castiga aos que fracturan ao vestiario. Pode castigarse a si mesmo?
Xan
10
Barcelona e Sevilla foron onte escaparates das súas miserias e grandezas. No Barça percebíronse atisbos dese gran equipo que presionaba arriba aos seus rivais e cominaba con rapidez. Encomiable a actitude defensiva de dous “divos”: Tití Henry e Gio Dos Santos (este con menos galóns) que demostraron no fútbol é importante que todos colaboren en defensa e ataque. O Sevilla foi por momentos e especialmente na segunda metade unha máquina cun ritmo avasallador que penetra nas bandas como un puñal. Acurralou ao Barcelona nos estertores do encontro e cada vez en Nervión acórdanse menos de Juande.
Sen embargo os cataláns evidenciaron que sen físico non é posible nin a presión, nin a velocidade, nin a claridade de ideas nin o fútbol. Veuse moi beneficiado polos desprazamentos en longo dun xogador minusvalorado como Edmilson e Xavi e Iniesta estiveron sinxelamente fatal, tirando para atrás ao equipo e xogando con moita lentitude. Os hispalenses volveron a ser ese equipo Caparrosista que corría moito pero sen xeito. A ausencia de Kanouté quita unha referencia ofensiva para ordear o xogo e abrir á banda onde Alves, o verdadeiro cerebro do equipo, dirixe a orquestra con Navas.
De todos os xeitos parece difícil saber quen sairá gañador desta eliminatoria independentemente do resultado da mesma. O que perda poderá centrarse en remontar posicións na liga que boa falta lles fai aos dous. Sen embargo o título máis asequible desta temporada é a copa da súa maxestade.
Xan
7
Victoria por aplastamento: Todo o mundo, até os Fournieur, ten o seu día algunha vez e no caso do Real Madrid hai moita calidade individual (Robinho, Van Nistelroy, Guti, Sergio Ramos…) polo que cando teñen o día pouco hai que facer. Que llo pregunten a un aspirante ao título como o Vilarreal. Este equipo ademais posúe o que se deu en chamar “fame” co cal a partir do segundo gol non só non durmen o partido senón que buscan esnaquizar ao rival. Van Nistelroy e Robinho son moito desta escola da crueldade futbolística. Obviamente nun campionato este tipo de victorias é a menos habitual.
Ataque letal: O Madrid estase a diferenciar dos seus rivais por tres factores: unha condición física superior que os leva a non desfalecer nunca, unha gran concentración que os mantén sempre no partido e, sobre todo, un ataque letal liderado por Van Nistelroy e Robinho que leva a que practicamente cada ocasión sexa gol. A fe ten unha importancia grande nesta modalidade de victoria, a máis común neste “rexurdimento branco”.
Ataque melenudo: Cando os de Calderón non xeran ocasións en xogo sempre lles queda o balón parado. Este ano o encargado das faltas, Wesley Sneijder, parece que vai deixar o de suceder á Saeta Rubia para o ano que vén pero aínda así Van Nistelroy e Ramos puxeron os alicerces para o pasado título ligueiro. O caso é que non está Beckham.
Comando G: Guti nunca será un crack mundial pero tampouco deixará nunca de selo. Pérdese, autoexpúlsase e representa o estereotipo do neno abusón do patio do colexio que controlaba o balón por todo o campo humillando os rivais. Sen embargo concentrado, fresco dende o banquillo e metido no encontro é unha máquina de repartir balóns envelenados. En cantas ocasións Guti, eterno aspirante a titular, non resolveu tres partidos seguidos dende o banco e logo fixo o ridículo como titular?
O mellor ataque é a mellor defensa: Que facer cando un porteiro detén 10 ocasións claras de gol? Os contos sobre a seguridade defensiva veñense abaixo e agrándase a figura do que seguramente é o único xogador español que é o mellor do mundo no seu posto (coas discusións posibles de Puyol, Ramos e Cesc. Iniesta necesitaría un posto para ser incluído aquí.). Se Íker fose un bravucón e non un bo rapaz de barrio faría máis anuncios e Roncero pediría para el o balón de ouro e non para outros compañeiros evidentemente máis limitados no técnico e no mental. A actuación de onte contra o Zaragoza foi unha xesta histórica.
Dec
31
Nestas entrañables datas do Nadal o verdadeiro Rei Mago é o intercambio de diñeiro por produtos. Ao Barcelona despois dos últimos resultados vén precisaría de facer unhas cantas compra-vendas:
Ronaldinho:Todo o mundo espera que Papa Berlusconi se desfaga do que, en condicións físicas e mentais aceptables, é o mellor xogador do mundo. Volverá a picar como xa o fixo con Rivaldo ou Ronaldo? Agora o ariete ex de Barça e Madrid, con máis pelo e gafas que aumentan a súa pinta de pailán, di que non se vai ao Flamengo se o fan titular. O outro Roni fará unha amenaza similar? En todo caso ninguén lle pode quitar o mérito de ter resucitado ao clube como afundilo. Foi sempre un líder para o bo e o malo. Difícilmente o venderán en inverno e dificilmente poderán conseguir os 80 ou 90 millóns que se chegaron a ofrecer por el.
Frank: (Ese tal Rikjaard era un gran xogador do Milán) Desde que a temporada pasada quedara claro que o entrenador era Ten Cate seguiu demostrando a súa falta de ascendencia sobre a plantilla e escasos recursos tácticos. Manías incribles (pasar de non poñer nunca a Puyol de lateral a poñelo sempre), solucións tácticas irrisorias (ese 3-4-3 que lles quitou liga e Champions), pouca valentía con Ronaldinho e outras estrelas estreladas, cambios predecibles semanas antes e por suposto o xa célebre “Córner de Márquez ao primeiro pao” que é a máxima representación da impotencia na que vive este equipo.
Non se fará pero a fichaxe de Mourinho na metade de temporada faría ao Barcelona campión de Liga e de Champions xa que ten sen dúbida a mellor plantilla do mundo digan o que digan Hernaez ou Roncero. A outra alternativa boa que se baralla é Valverde co que o equipo non só acadaría a excelencia nos resultados senón tamén no xogo. Finalmente, e dado o sino tráxico do clube, Laporta encontrará ao seu Van Gaal no gran exxogador Marco Van Basten. Todo apunta a iso (enchufado de Cruyff, holandés, famoso con glamour) pero é un pésimo entrenador cheo de manías.
Jorquera:A lesión do gardameta de Girona abriu a pregunta de se se debería firmar outro porteiro. Nunca unha pregunta tivo tan fácil resposta (si) pero tan mal enfoque. Hai que fichar un porteiro pero para suplir a Valdés un dos peores porteiros titulares da primeira división española. Dubido ata de que fose convocado por Inglaterra. O gol de Baptista retratouno como o novo Zubi. Estou de acordo en que o gol non é unha cantada escandalosa pero nin está ben colocado nin soe facer nada de mérito cando se lle preciso (e admito que foi o mellor xogador na final da Champions). Comparte con Oleguer o título de xogador desiquilibrante (eliminatoria da Champions que perdeu el soíño, partido contra o Madrid do Camp Nou, partido do Betis..). Si ten dous zamoras pero é tan só porque é, e con moita diferencia, o cancerbeiro que menos intervén.
Estou de acordo por unha vez na vida con Loco Gatti que reclama que se fiche a un titular para a porta culé e non a un suplente de futuro ou xa veterano. De todos os xeitos todas e cada unha das alternativas que se barallan agora para substituír ao posiblemente único porteiro catalán peor que o Gran Víctor melloran ao gran fake do Barça: Amelia, Schmeichel Jr., Ustari, Pinto, Diego López, Barbosa…. Calquera por Dios.
Messi:Pois si hai que vendelo. E por varias razóns:
-Porque se lesiona ciclicamente dado o seu xogo tan explosivo. Non me estrañaría que acabase rebentado aos 25. Agora mesmo o Inter de Milán compraría outro Camp Nou por fichalo e poderían traer a outro que lle chegaría a altura dos talóns. Cristiano Ronaldo por exemplo.
-Para non velo feito un fulano como Ronaldinho e que non se nos rompa a alma ao ver que non se vai nin dos laterais do Valladolid.
-Porque todo xogador arxentino ten un estafador en potencia e este acabará por aparecer.
-Para que non acabe como Maradona xa que se lle parece en todo o demais.
-Para acojonar.
-Para seguir coa tradición barcelonista de que os bos se vaian sempre pola porta de atrás.
Dito isto os Fournieur abriríamos en canal a Joan Laporta se se lle pasa pola cabeza esta alternativa. Nada máis por este ano. Deséxamosvos un bo comezo de ano e que non usedes máis Internet Explorer no 2008.
Dec
19
Tradicionalmente, o xornalismo deportivo catalán (Sport e El Mundo Deportivo) foi e ven sendo considerado parcial, subxectivo e partidista, en comparación con aquel feito en Madrid (Marca e As). Estes últimos tendían a xogar un papel máis “nacional” (refírome ao estado español), e eran considerados como diarios imparciais (ou, cando menos, o intentaban). Sen embargo, nos últimos tempos tense producido unha transformación moi profunda nos xornais deportivos madrileños, unha “radiocización” de ambos -cada vez reproducen máis fielmente as trifulcas e enfrontamentos viscerais que acontecen nas ondas, antes con García e agora con De la Morena, Abellán…- e unha polarización que riete ti da guerra fría.
Resulta moi preocupante que mesmo os dous xornais deportivos máis importantes en canto a número de vendas se preguen a intereses económicos e participen en guerras de lobbies empresariais. A guerra do fútbol, representada por Audiovisual Sport e Mediapro, ten o seu correlato exacto entre Marca e As, que, en función de intereses económicos ou estratéxicos, escollen unha trincheira e se dedican a bombardear ao inimigo impreso. Así, un xornal defende a Ramón Calderón e outro leva a cabo unha sistemática campaña de descrédito (incrible o da entrega do Marca Leyenda a Gento, se como explican fontes oficiais do Real Madrid é verdade que o director e subdirector do Marca prácticamente enganaron ao mítico futbolista para entregarlle o trofeo que levaban envolto nunha bolsa da compra) contra o mefistofélico presidente do Real Madrid.
Pero é que nen sequera se quedan aí. Podemos mesmo ler ataques directos -sen cortapisas, sen paráfrases- ao xornal da competencia. Bótanse en cara noticias falsas publicadas a todo color, falta de profesionalidade e todo tipo de inxurias que se lles veñan á cabeza.
Cando estabamos na facultade de Xornalismo, un día puxéronnos Park Row, un filme sobre o mundo do xornalismo e as súa miserias. Dous xornais rivais chegaban a un tal grao de enfrontamento que mesmo -tralo atropelo intencionado por parte dos sicarios dun xornal do neno repartidor de diarios da competencia- chegaban a usar a violencia física. Vamos, que acababan a hostias. A miña pregunta é: ¿deberían Tomás Roncero, Eduardo Inda, Alejandro Delmás, José Vicente Hernáez, Roberto Gómez, Alfredo Relaño et al acabar coas súas disputas a navalladas?
Dec
18
Os entrenadores
Quique non funcionaba e estaba en Champions a tres puntos do Real Madrid. Foron os malos resultados os culpables da súa destitución? Non conectaba coa grada nin daba espectáculo pero… Ranieri, Benítez e Cúper tampouco. Era un tipo que se levaba mal con todo o mundo pero recordemos que entrenaba ao Valencia e non a un equipo simpático. Trouxeron a Koeman que rompe a tendencia no estilo de xogo e resultados (o Valencia neste período broncas viviu a mellor época da súa historia con dúas ligas, unha copa e dúas finais de Champions). Só na bronca eterna atopa a felicidade.
Os xogadores
O Valencia F.C. reúne a moitos dos xogadores máis odiados do campionato facendo imposible a simpatía por eles. Marchena, Albelda ou Cañizares serían candidatos a ser afogados polas súas nais en calquer regato nada máis ter nacido. Estes xogadores “veteranos” ou ben viviron a súa etapa de gloria hai tempo e agora estorban máis do que colaboran. Equivócase Koeman indo a por eles a cara descuberta? Posiblemente non nas intencións (boas) pero si na forma porque o clube do Turia parece o imperio romano en tempos de Tiberio ou Calígula onde a delación, traición e envelenamento eran a única forma segura de acadar o éxito. Como exemplo cabe analizar como Carboni e Quique se fixeron a vida imposible como director deportivo-entrenador e xogador-entrenador e ambos están fóra agora. A menos que os resultados de Koeman melloren (fácil) notablemente (difícil) posiblemente acaben todos fóra.
Os fichaxes merecen un punto aparte: Manuel Fernandes, candidato a fake da década, con 16 millóns de euros e Zigic, con 24, apenas contan e acaban por xogar tipos do filial. O Valencia parece condenado a un superávit de zurdos e a unha escaseza crónica de mediocentros. Hildebrand chegou como un dos mellores de Alemaña e resultou ser un TIMO. Ás veces fálase de que cando unha plantilla conta con demasiados foráneos iso crea problemas culturais e de convivencia. Habería que reflexionar se ser o núcleo da selección española non crea un sistema que discrimina o local por riba do estranxeiro (Non teño outra explicación para que non xogue Zigic)
Os médicos
É posible que haxa unha masacre de xogadores e adestradores nestes próximos meses en Mestalla. Temporada na que estaban sen dúbida en disposición de gañar algunha das competicións. E veremos pasar a moita xente por Valencia pero un peso morto que arrastra ao clube ché ao abismo e merma as súas posibilidades de chegar ao máis alto. Un dos casos peores é o de Vicente. Sano, se alguén se acorda diso, é un dos mellores do mundo no seu posto pero as lesións non deixan de cebarse nel. As roturas de días noutros equipos aquí son de meses. Se cambian entrenadores, xogadores e preparadores non hai algo que cheire a podre na clínica levantina?
Dec
14
Fernando Alonso regresa, non sei ben se como fillo pródigo, a Renault. Todos lembran con nostalxia as imaxes do piloto asturiano celebrando os seus dous títulos de campión mundial co playboy Briatore. Apenas se alzan voces críticas, existe un consenso tácito amparado en gran parte polo núcleo duro de fans de Alonso, desexosos de desempolvar a marea azul.
Non quero exercer de agoreiro pero ninguén parece recordar os moitos encontronazos que o asturiano tivo con Briatore. Todos lembramos a entrañable figura de “el tuercas”, parida polos integristas Gonzalo Serrano e Antonio Lobato (qué dirán os Serrano e Lobato ingleses do mecánico que axustou mal a roda dianteira dereita de Lewis Hamilton, que case se mata). Ou as queixas de Alonso sobre o seu coche (cando era tan fiable como un tractor, nunca rompía, ao contrario do McLaren de Kimi, que parecía de cristal de bohemia), a súa espantada a McLaren en busca dun futuro mellor. E así ata o infinito.
Esta reconciliación resúltame enormemente estraña. Polo elevado salario que percibirá Fernando (30 millóns ao ano, que a Carlos Gracia lle parecen poucos) e pola potestade que terá o piloto de marcharse o ano que vén se o coche non cumple uns obxectivos (¿que obxectivos?). Por non falar da duración do contrato, que ou ben indica que Fernando Alonso ten xa algún tipo de acordo verbal con Ferrari para o 2009 ou ben que está moi confiado nas súas posibilidades e no seu estatus de campión. A miña pregunta é: ¿Canto tardará o simpático piloto asturiano en queixarse da previsible falta de competividade do R-28, ou do seu compañeiro de equipo Nelsinho Piquet jr., outro rookie con padre protagonista, este incluso tricampeón mundial? Admítense apostas
Dec
13
Se o sorteo dos grupos da Champions decantara grupos máis ou menos predecibles o bombo das eliminatorias promete ser máis do mesmo. De todos os favoritos só fallo o Valencia de xeito estrepitoso e o PSV. O resto de clasificados podíase sacar cunha plantilla. Sobre os lideratos as sorpresas son o Porto e, na miña modesta opinión, en moita menor medida o Arsenal que parece que está a perder gas.
A maior complicación para os grandes de Europa fala inglés. Ársenal e Liverpool son dous segundos inesperados que con Lyon e Roma forman o cuarteto dos rivais complicados. Dadas as variables (non poden repetir rival e non poden enfrentarse a outro conxunto inglés) as probabilidades dun enfrontamento de Madrid e Barça cos propietarios de Anfield e o Emirates Stadium son elevadas. As de eliminación tamén.
O resto dos segundos son bastante máis asequibles e só poden dar problemas a equipos como Porto ou Inter (malditos desde a súa creación). Desde que se eliminou a segunda liguiña os “modestos” de Europa (como o Liverpool) chegan regularmente ás semifinais ou á final polo azar dos choques. Se ese sistema amosouse insoportable para os calendarios sobrecargados de encontros domésticos non menos certo era que os cuartos de final resultantes tiñan moitos máis alicientes que esta primeira eliminatoria que servirá, na maioría dos casos, como volta de quencemento aos favoritos.
Dec
11
Os feitos obxectivos indícannos que o Barça conseguiu o pasado domingo tres puntos no Nou Camp que lle permiten seguir case sen folgos o ronsel dun Madrid uncido polos deuses para gañar a súa segunda liga consecutiva. Sen embargo a derrota flotou na atmósfera do afeccionado catalán ante un xogo tan malo. Nin sequera agora o Camp Nou é fortaleza para librarnos do xogo espeso e tibio dos azulgranas que parecen vivir nun permanente catarro. Nin Messi desborda xa.
O Dépor cun equipo, digamos, estraño conseguiu manexar ben ao anquilosado mediocampo blaugrana. Víctor Valdés volveu demostrar a súa calidade coméndose con moito estilo un tiro benintencionado do fillo pródigo Cristian. A inoperancia das bandas Sylvinh-Zambrotta e a falta de ganas de todos menos Eto’o. Só Cristian, outra vez, cun dos dous penaltys máis claros de todos os tempos ( o outro non llo pitaron a Coloccini na segunda metade) puido desiquilibrar o partido. O Barça gañou porque as súas individualidades fan case inevitable que sexa así e o Deportivo, co seu non saber competir e falta aberrante de calidade arriba acaba por facerse o Sepuku.
Poden perder os dous equipos un partido? Parece que si.
